Maand: juni 2018

Meisje ga toch buiten spelen

Meisje ga toch buiten spelen

Stel nou

Dat Eva helemaal geen hap 

van die appel nam

 

Zou je dan sorry zeggen

Voor alle keren

 

Dat je ons

de waarde toedichtte 

die je zelfgenoegen gaf

 

Hoe je verkrachtte 

en lachte

kleineerde 

bezeerde

wie we waren

maar niet mochten zijn.

 

Zou je een streep kunnen trekken

die ons niet scheidt

maar juist

omarmt?

 

of denk je wel eens

 

Stel nou

 

Dat Eva wel een hap 

van die appel nam

 

Omdat jij

de gifbeker niet

aankan.

 

Engelse versie:

An apple a day

What if Eve did not

eat the apple?

 

Would you meet us 

halfway?

 

and apologise 

shake our hands

as equals

 

for you raped

and plundered

murdered

our right to be

 

held back

belittled

suppressed 

the dreams in our head

 

 And we have

carried 

nurtured

raised 

and buried

your venom

 

took the blame

and shame

of your actions

 

and got that apple

rammed down our throats

every day

 

would you draw a line

not between

but including

us?

 

Or consider

 

What if Eve did 

eat that apple

 

because she knew

no men could carry

that cup of poison

like we do.

Sneltrein en een krappe bocht

Sneltrein en een krappe bocht

*** Spoiler alert ***

Een goede dochter stopt de nare dingen in een doos, zet ze op de bovenste plank in de schuur en gaat door met het leven. Met alle gevolgen.

Een gruwelijke aanslag achtentwintig jaar geleden verscheurt het leven van de zusjes Samantha en Charlotte Quinn. Hun moeder wordt om het leven gebracht en hun eigen levens zijn voor eeuwig door de littekens getekend. Bij Samantha zichtbaar aan de buitenkant, en bij Charlotte diep van binnen.
Achtentwintig jaar later is Charlotte getuige bij een schietpartij op een middelbare school. De dader wordt overmeesterd met het wapen in haar hand. Twee mensen overlijden.

De schietpartij is niet alleen een aanslag op de school maar ook op het schijnbare simpele leven van de zusjes Quinn. De waarheid die al die tijd in een figuurlijke doos bewaart lag, moet er nu uit.

Goede Dochter is geen bloedstollende thriller. Het is eerder een psychologisch vraagstuk waarin Karin Slaughter onder de oppervlakte speelt met het bekende gegeven ‘wat als?’
Zoals de twee zussen zich tijdens hun leven afvragen, wat als …; ‘ik de deur niet had opengedaan’, ‘niet naar de keuken was gelopen’, ‘wel naar hardlooptraining waren’, of ‘sneller had gerend’, zadelt Slaughter de lezer ook op met de vraag ‘wat als Charlotte niet de goede dochter had willen zijn? Had Rusty dat wel mogen vragen van zijn dochter?
Het had mooi geweest als het antwoord van die vraag, terug zou komen in de aanslag. Indirect ligt dat er wel in de manier waarop Charlotte reageert, maar het verband is helaas toevallig. De uitkomst is daardoor ook wat lauw. Op een een of andere manier, verwacht je er toch meer van. Nu werd het zelfs een beetje ongeloofwaardig, in de zin dat sommige dingen uit het niets kwamen. Er worden meer eindjes aan elkaar geknopt dan dat er touwtjes waren.

Het boek leest als een trein. Je begint erin en stopt alleen omdat het moet. Eten, slapen en de wasmachine aanzetten gaat lastig als er een boek voor je neus ligt. Ieder karakter is levensecht. Je voelt en leeft met ze mee.

Het knappe aan dit boek vond ik ook de details. Slaughter schrijft alsof ze een lopende encyclopedie is. Soms misschien iets te uitgebreid, maar voor het verhaal en het leesplezier was dat niet erg. Je bent er als lezer bij en je wordt serieus genomen. Dit kan echt gebeurd zijn.

Alhoewel…. ik heb nog niet veel van Karin Slaughter gelezen, maar bij een ander boek (uit de Will Trent series) viel het mij ook op dat de seksuele mishandeling net een beetje té waren. Te heftig en te laconiek afgedaan. Zo wordt Charlotte als dertien jarig meisje op bijna alle mogelijke manieren verkracht (anaal, vaginaal, met zijn vuisten, en mes) in een tijdsbestek van nog geen vijftien minuten. Bloed guts uit haar lijf en uiteindelijk doen ze het af als iets wat een nare man heeft gedaan en stoppen ze het weg in een doos, en heeft niemand het er meer over.

Die bocht was voor mij te krap. Zulke verwondingen alleen al worden niet over het hoofd gezien of genezen binnen dag of wat. Bovendien vroeg ik mij af, wat voegt die overtreffende trap toe? Is het niet al erg genoeg dat ze verkracht wordt?

Het is in ieder geval een verhaal waar je nog over na blijft denken nadat je de laatste pagina hebt gelezen. Graag gelezen en zeker vier sterren waard. Ben benieuwd naar de volgende.

Over mijn like

Over mijn like

‘Nog één keer bedelen en dan houd ik er mee op.’ Vervolgens plaatste ik de dag erna weer dezelfde post. Ik bedelde om stemmen. Hoe meer volgers, hoe hoger mijn verhaal in de ranking kwam. Het ging hier dus om een geschreven stuk tekst, waarvan de waarde afhankelijk was van een duimpje omhoog, gegeven door iemand die mij die stem gunt maar misschien het verhaal helemaal niet gelezen heeft. En dat is eigenlijk wat je als schrijver wilt, gelezen worden. Toch?

Meeste stemmen gelden

En dan gaat bij de deelnemende schrijvers toch de voorkeur uit naar een schrijfwedstrijd waar een vakjury het laatste woord heeft. Ruim 75% geeft aan niet mee te doen als het alleen afhankelijk is van likes. 30% is zelfs principieel tegen een wedstrijd waarbij de gevreesde like een bepalende factor heeft. Boze tongen beweren zelfs dat dit soort wedstrijden alleen worden uitgeschreven om meer traffic te generen naar de site van de organisator. 

Afschaffen dan maar?

Hoewel er nu misschien een aantal handen in de lucht gaan, zullen dit soort wedstrijden toch niet verdwijnen. Een van jaarlijks grootste schrijfwedstrijden ‘De Editio Debutantenprijs’ werkt ook met een publieksprijs naast een vakjury prijs. Beide prijzen zijn niet van elkaar afhankelijk. Daarnaast kunnen de deelnemers ook feedback krijgen op hun werk van een Editio redacteur. Een succesvolle formule (meer dan 500 inzendingen) die volgend jaar weer herhaald wordt. 

Bij Sweek, een andere grote speler als het gaat om schrijfwedstrijden waarbij het aantal stemmen bepalend is, zal dat ook niet gaan veranderen. Ook zij hebben een aparte publieksprijs of laten het aantal volgers bepalend zijn voor een plek op de shortlist. Net als Bob van de Burg (Editio oprichter) geeft Sabine van der Plas (medeoprichtster Sweek) aan dat kwaliteit altijd het laatste woord zal hebben.

Maar….

Want als kwaliteit doorslaggevend is, waarom dan toch die likes? Bob van de Burg legt uit dat Editio een podium wil zijn voor schrijvers.  Als je jezelf presenteert op een podium met andere schrijvers, heb je de kans dat je gelezen wordt door de lezers die zij weer met zich meenemen. Door de wedstrijd te koppelen aan een waarderingssysteem ben je als schrijver eerder geneigd je werk te delen en zo het podium en je publiek uit te breiden.  

Bij Sweek staat ook het uitbreiden van je lezerspubliek voorop. Voor uitgevers tellen laatstgenoemde zeker mee. Het zal niet doorslaggevend zijn, maar het geeft wel een indicatie van hoe het in de smaak valt bij de doelgroep. Daarnaast wil Sweek ook door middel van een waarderingssysteem onderlinge interactiviteit stimuleren tussen schrijvers en lezers. 

Wel marketing, maar dan voor jezelf.

Hoewel ze bij Sweek een paar klikken extra op de site wel kunnen waarderen is het niet waar het hen omgaat. Sabine van der Plas benadrukt dat dit soort wedstrijden de eerste kennismaking zijn met het vergroten van je naamsbekendheid. Kwaliteit is een pré, maar ontdekt worden hangt daar wel mee samen. Bob van de Burg sluit zich hier bij aan en zegt dat door mee te doen aan dit soort wedstrijden betreed je de arena waarin je werk wordt getoond, en dat is uiteindelijk wat je als schrijver graag wilt. Je werk tonen en gelezen worden.

Met dank aan:

Bob van de Burg, oprichter Editio

Sabine van der Plas, mede oprichtster Sweek

Bootje van Papier

Bootje van Papier

Bootje van Papier

Voor Han

Je weet, dit is haar droomreis. En toch vraag je je af waar je in vredesnaam aan begonnen bent als je met je nieuwe Roadcruiser het parkeerterrein bij de camperdealer afrijdt. ‘Kramperen’ is nog altijd het woord dat je hoog in het vaandel draagt. Je reist dertien uur lang om je vooroordeel bevestigd te zien op een Zuid-Franse camping. Met de heimwee in je schoenen draai je het uitgeleefde natuurterrein op en manoeuvreer je de camper, die ineens veel groter lijkt dan thuis, tussen twee andere lotgenoten. 

 

Dit kort verhaal is opgenomen in de bundel ‘Geen droom te ver’ van Adoremi Uitgeverij. Wil je meer lezen? Klik dan hier

Was gebleven waar je was

Was gebleven waar je was

Je was

verloren

hing eenzaam

aan de lijn

ik nam je

naar binnen

ontvouwde

en trok je aan

ik droeg je

verjoeg je

en weet je?

versleet je

Mijn vlekken

op jouw smetteloos

bestaan

Ik wrong je

dwong je

in een vorm

die je niet past

had enkel

ons heden

gemerkt tot last.

Nu hang je

verlang je

naar de warmte

in een klucht

maar mijn zon

verbleekt je

en droogt je

op

aan koude lucht.

 

Top 5 notering Ultra Korte Verhalen Schrijven Online

Onbeschreven

Onbeschreven

Hij bouwt windmolens van briefpapier

woorden vervagen in de vouwen

zinnen die elkaar eerst niet zagen

liggen boven op elkaar

 

Zijn tranen maken vlekken

verdrinken woorden

brengen nieuwe vormen voort

op een bedorven wit papier

 

En als hij lacht

kraken de vouwen

buigen zinnen met hem mee

 

De buitenkant is slechts beschreven

met de beelden

die hij reflecteert

 

Van binnen is het de leegte

die zijn angst om falen

registreert.

Los zand

Los zand

‘Ga je mee?’ 

Je vraag, draagt twijfel.

‘Dat ligt aan jou.’ 

Jouw hand als los zand door mijn vingers

maar ik ga weg

vervlogen, bedrogen door de woorden

die ons niets zeiden.

 

Derde prijs redactie schrijverspodium 2017

Midzomernacht

Midzomernacht

Wanneer de avond keert

de dag 

binnenste buiten

de toekomst 

tot een terugkerend verleden

en wat komen gaat

wordt samengeknepen

tot een luchtbel

die uiteenspat in een koude oktoberwind.

Als wij vergaan op de dag met de langste nacht

en ik alleen weer verder

en weet

dat ik op mijn langste dag ook jouw naam zal vergeten.

 

Derde prijs redactie schrijverspodium 2017

Gebroken tijd

Gebroken tijd

Vandaag speel ik weer gisteren

Sla de dag een keer terug

Laat de wijzers mij vertellen

Van we gingen veel te vlug

 

Twee horloges, vier agenda’s

Keurig in een leven langs elkaar

Ik blader terug naar uren eerder

Maak een afscheid ongedaan

 

Hoor de liefde in mijn zwijgen

Voel de woorden die ik niet zong

Wij voor eens

Jij voor eeuwig

Nu de tijd het van ons won.

 

derde prijs schrijverspodium 2017

Mus steelt je hart

Mus steelt je hart

Titel: Mus

Auteur: Kristof Desmet

Mus, heet eigenlijk Merel maar vindt die naam ‘keitruttig.’ Ze komt behoorlijk met zichzelf in de knoei als haar vader er met een jonger model vandoor gaat en haar moeder voor de charmes van een collega valt. Helaas is dat de minst geliefde leerkracht bij Mus op school. Mus is vastberaden deze relatie te saboteren, koste wat het kost. Dat ze er een te hoge prijs voor heeft betaald, realiseert ze zich helaas te laat. 

Mus is een realistisch boek dat leest als een trein. Je bekijkt even de eerste pagina om te zien wat het is en voor je het weet zit je een aantal hoofdstukken verder. Kristof Desmet weet heel goed een spannend verhaal neer te zetten zonder dat de spanningsboog teveel gemanipuleerd wordt. 

Het boek begint met Mus die wordt opgenomen in een kliniek. ‘Zo dadelijk was ze officieel een gek.’ De reden hiervoor is dat ze iets heeft gedaan wat niet door de beugel kon. En dat ‘iets’ was een gevolg van een opeenstapeling van gebeurtenissen en emoties. Die kom je als lezer naarmate het verhaal volgt te weten.

Zoals de meeste verhalen bestaat ook dit verhaal uit een begin, midden en eind. Het interessante aan dit boek is dat het begin en eind over Mus in het hier en nu gaat en het midden Mus’ haar eigen verhaal is dat ze opschrijft voor therapie. Ze schrijft het in de derde persoon omdat het dan  voor haarzelf makkelijker is. Ook voor de lezer is dit prettig, want zo blijft het een geheel. 

Desmet kaart in het boek een aantal relevantie thema’s aan. De onzekerheden van een puber, cyberpesten naar docenten toe, de impact van een scheiding op kinderen, automutilatie en het vals beschuldigen van een docent. 

Dat zijn grote thema’s waar doorgaans boeken van minimaal driehonderd pagina’s over worden volgeschreven. Dat Desmet het lukt in honderdnegenenzeventig en het ook nog op een luchtige manier brengt, is knap. Het is nergens kort door de bocht, maar aan het einde had ik wel het gevoel dat ik Mus nog beter had willen leren kennen. 

Zoals ik al eerder schreef, leest het boek als een trein. Dat komt ook  door de manier waarop Desmet taal gebruikt. Dialoog, handelingen en gedachtes vullen elkaar naadloos aan. Desmet schrijft in een strakke heldere (jongeren)taal die hier en daar best brutaal is. Misschien een beetje té. Het weerspiegelt goed het karakter van Mus, grote mond maar daarachter schuilt een lief klein vogeltje, alleen overstemt het nu bijna het verhaal. 

Het gebruik van Engelse kreten vond ik geen probleem, alleen de overdaad aan beeldspraak en vergelijkingen haalde mij af en toe uit het verhaal. Ik vraag me nu nog steeds af hoe een dode rat voelt die op een vuilnisbelt op een vers lijk zit te wachten….

En hoewel het een vermakelijke spitsvondigheid is, die je ook nooit meer gaat vergeten en zo staan er veel meer in, gaat het bijna ten koste van Mus. 

Al met al heb ik genoten van het verhaal en hoop ik dat het goed komt met Mus. Compliment voor de schrijver dat hij een personage van vlees en bloed heeft neergezet waar je stiekem van gaat houden.