Maand: september 2018

Kan een weggestopt hart breken?

Kan een weggestopt hart breken?

Chaos & Structure

Mariëlle Brouwer Tax 

Er zijn twee dingen die je moet weten:

  1. Je gaat dit boek in 1x uit willen lezen.
  2. Je gaat tegen dit boek schreeuwen.

Waarom? Daar kom je zelf wel achter, maar ik zou alvast een tipje van de sluier proberen te lichten.

Chaos & Structure is het eerste deel in de Structure-reeks van auteur Mariëlle Brouwer (gespecialiseerd leerkracht, blogger en schrijfster in hart en nieren), en draait om de populaire Eindhovense band Structure, die op het punt staat om door te breken op nationaal niveau. Er is echter meer dat het breekpunt nadert. 

Totaal tegen zijn verwachtingen in valt leadzanger, en popidool, Mika als een blok voor de eigenzinnige Lily, en zij voor hem. Ze blijken meer gemeen te hebben dan ze aanvankelijk dachten en dat vormt een enorm obstakel. De scherven uit hun verleden maakt het onmogelijk om zich aan elkaar over te geven, hoe graag ze dat ook zouden willen. Toch zou één van de twee als eerste het masker af moeten zetten. 

Chaos & Structure is een rollercoaster aan emoties die zich voornamelijk op 1 punt concentreert; het niet inzien van eigen waarde. Een pittig thema dat Mariëlle goed onder woorden weet te brengen, misschien iets te goed want nu ligt de focus met name op het wispelturige wel/niet spel waardoor de personages een beetje als 2 goudvissen gevangen zitten in een kom en de rest van de wereld er niet toe doet. Op zich niets mis mee, maar iets meer ontwikkeling zou het verhaal nog beter maken. In de laatste hoofdstukken breekt die vissenkom en komt er meer gelaagdheid in de personages, dat had wat mij betreft iets eerder gemogen in het verhaal. Gelukkig is er een tweede deel :). Om meerdere redenen want het einde is een vette ‘dat meen je niet !?!’ en tegelijkertijd, doordat die laatste hoofdstukken zo krachtig zijn, is dit ook een logisch einde. Een groot compliment naar de auteur die hiermee een risico durft te nemen en een geloofwaardig verhaal neerzet. 

Die geloofwaardigheid vind je ook terug in de hoofdpersonages. Lily en Mika kruipen onder je huid en vooral Mika is een krachtig personage die inderdaad je hart veroverd. Lily wil je slaan af en toe, maar ook zij wint een plekje. De chemie tussen die twee is voelbaar en je hart spring en daalt met ze mee. De overige personages blijven wat vlak al zijn er genoeg herkenningspunten voor mensen die a. In een band spelen, of b. Groupie waren/zijn.

Ondanks mijn ‘kritische’ punt hierboven, verveelt Chaos & Structure geen moment. De vlotte schrijfstijl, afwisseling perspectief (Lily/Mika) en de hoog opgevoerde spanning maken dat je dit verhaal in 1x uitleest. Dat komt ook doordat Mariëlle goed de sfeer weet te vangen in haar scenes. Het genre New Adult schuwt erotiek niet en in Chaos & Structure zijn deze van niveau, passend bij de personages en intiem zonder plat te worden. 

Chaos & Structure wordt opgevolgd door Wild & Structure, waarin het verhaal van Lily en Mika, en Lust & Structure, waarin het zwaartepunt bij Noah en Poppi ligt. 

Verraad

Verraad

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik het boek Verraad lezen van J.D. Robb.

J.D.Robb bracht in 1995 het eerste deel van de zogenaamde In Death reeks uit. Deze futuristische suspense thriller met Eve Dallas in de hoofdrol kreeg al snel een vervolg. Alle delen staan op zichzelf en zijn een goede mix van spanning en romantiek in een toekomstige setting. Pas in 2001 bij het lanceren van deel twaalf werd bekend dat J.D. Robb het pseudoniem van de bekende (roman)schrijfster Nora Roberts was.
In Verraad, het inmiddels 12e deel, wordt New York opgeschrikt door een koelbloedige moord in het luxueuze Roarke Palace Hotel. Een kamermeisje wordt mishandeld, verkracht en gewurgd terwijl er in de balzaal van het hotel een groot feest plaatsvindt ter ere van een benefiet-veiling. Het visitekaartje van de moordenaar, een zilveren wurgkoord, brengt Eve Dallas op het spoor van Sylvester Yost, huurmoordenaar van de Elite. Hij is al meer dan vijfentwintig jaar onvindbaar en wordt verdacht van minstens veertig moorden. Als er een tweede slachtoffer valt, wordt duidelijk wie het uiteindelijke doelwit is: Roarke, één van de rijkste, en machtigste, mannen van New York. Dat hij ook de partner van Eve Dallas is, maakt de zaak voor haar een persoonlijke race tegen de klok om én hem te beschermen én te voorkomen dat er meer onschuldige slachtoffers vallen.
Opvallend is het jaartal waarin Verraad zich afspeelt; 2059. In deze tijd maken geavanceerde computers het speurwerk aanzienlijk makkelijker, ‘rijden’ er luchtbussen, kan men interplanetair reizen en zijn sommige personages ware paradijsvogels. De futuristische elementen zijn heel natuurlijk geïntrigeerd in het verhaal, waardoor het een extra dimensie krijgt zonder dat het de boventoon voert. Hier en daar zijn sommige omschrijvingen een beetje té overdreven en een aantal technische vernieuwingen zijn in 2018 al heel normaal onder andere benamingen (videobellen, smartphone). De chemie tussen de hoofdpersonages is één van de sterkste punten van het verhaal. Eve en Roarke zijn als tegenpolen aan elkaar gewaagd. Als stel en als individu komen ze sterk naar voren. De andere personages passen goed in het geheel en hebben allemaal een eigen stem waardoor ze realistisch overkomen. Terugkerend thema is jezelf verantwoordelijk voelen voor een ander, zelfs al valt het buiten je macht. Het verhaal is chronologisch opgebouwd en wordt vanuit verschillende personages verteld. Doordat er snel en veel geschakeld wordt tussen de personages, soms wel om de paar zinnen, krijg je direct een inkijkje in hun gedachtes en beweegredenen. Het verhaal drijft op de vraag ‘wie heeft Yost op Roarke afgestuurd en waarom?’. Hoewel het onderzoek, mede dankzij vernieuwde computertechnieken, vlot verloopt, houdt deze vraag de lezer tot de laatste bladzijde bezig. De plot ontvouwt zich gestaag en geloofwaardig. Hier en daar worden vragen wel iets te makkelijk beantwoord en schuren de aannames omtrent de verdachte tegen het clichématige aan. Hetzelfde geldt voor het karakter van Roarke. De omvang van zijn bedrijf en kennis is net een tikje te groot.
 
Verraad is een goede combinatie tussen thriller en romantiek en blijft spannend tot de laatste bladzijde.
Confrontatie!

Confrontatie!

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik het boek Confrontatie! lezen van Esther van der Ham.
Esther van der Ham schrijft, illustreert, geeft workshops en is eigenaar van Droomvallei uitgeverij. Confrontatie! is het derde deel uit de zogenaamde C-reeks, eerder verschenen Controle! en Contact!. De delen staan met elkaar in verband maar zijn afzonderlijk te lezen. In Confrontatie! maken we kennis met Annabel. Een dramatische gebeurtenis uit het verleden zorgt ervoor dat ze zich al jong heeft aangeleerd om zich welwillend op te stellen naar anderen. Toch ziet haar leven er tijdens een familievakantie in Spanje rooskleurig uit. De band met haar moeder Emma is sterker dan ooit en ze geniet van het jonge gezin van haar broer. Na een gezellig dag en een flirt met de knappe ober Carlos, besluit Annabel nog een drankje met hem te drinken. Die avond gebeurt er iets waardoor ze steeds meer grip lijkt te verliezen op zichzelf en komt haar leven op een hellend vlak. Na haar traumatische ervaring in Spanje, waarvan ze zich niets meer kan herinneren, gaat ze weer aan het werk in Nederland. De vermoeidheid speelt haar parten en een onschuldige oppepper maakt haar uiteindelijk een schaduw van zichzelf, ze vervreemdt van haar familie, raakt haar baan kwijt en gaat steeds verder over haar grenzen heen tot er geen weg meer terug lijkt.
Confrontatie! begint met een proloog die het verhaal direct stevig neerzet. Je krijgt een vermoeden, wil als lezer gelijk naar het volgende hoofdstuk om te lezen wat er is gebeurd en hoe het afloopt. Esther van der Ham weet dit het hele verhaal vast te houden. In hoog tempo neemt ze je mee in de neerwaartse spiraal van Annabel. Tot de laatste bladzijde blijf je alert en hoop je op een uitweg voor Annabel. Het verhaal wordt voornamelijk vanuit Annabel geschreven, met af en toe een hoofdstuk vanuit Emma. Doordat Esther van der Ham een vertellende stijl hanteert, ontstaat hierdoor wel wat afstand. Bij een verhaal als deze is dat niet storend omdat in dit soort situaties de omstanders machteloos zijn. Dat gevoel komt bij de lezer confronterend goed over. Wel miste ik wat diepgang bij een aantal personages. Het leek net alsof het allemaal langs hen heen ging. Dat de situatie complexer is dan wat een buitenstander kan zien, wordt hierdoor terecht aangekaart, maar een personage zoals Emma, zeker met haar verleden, is nu te afwachtend. De plot is goed doordacht en trekt je als lezer mee de afgrond van Annabel in. Hier en daar gaat het misschien iets te snel en zijn er een aantal plotwendingen die je doen fronzen. Dat is jammer en deed voor mij af aan een intrigerend en confronterend verhaal. De wereld waarin Annabel terechtkomt, wordt realistisch neergezet en doet je beseffen dat dit iets is wat iedereen kan overkomen. Een moment van ‘zwakte’, kan helaas de deur openzetten voor mensen met verkeerde bedoelingen. Esther van der Ham confronteert de lezer met een rauwe werkelijkheid die je, juist door haar directe manier van schrijven, nog lang bijblijft.
Glimlach met een scherp randje

Glimlach met een scherp randje

Titel: Het tippelteefje.

Auteur: Theo van Rijn.

Theo van Rijn startte in 2012 zijn uitgeverij Letterrijn. Aanvankelijk was het de bedoeling om eenmalig een boek uit te brengen, het laatste werk van zijn broer Adriaan Bontebal, maar het werden er uiteindelijk meer. In 2018 heeft de uitgeverij al vijfentwintig auteurs aan boord en het aantal is groeiende. Zelf klimt Theo van Rijn ook regelmatig in de pen, als columnist en redacteur uiteraard geen gek gezicht, en dit jaar publiceerde hij Het Tippelteefje, zijn vierde verhalenbundel.

De voorkant doet je twee keer kijken. Niet omdat je niet weet wat je ziet, maar gewoon omdat het een heel subtiel en grappig beeld is. Het typeert de inhoud van het boek; tweeëndertig korte verhalen die, zoals de achterflap verteld ‘een flinke dosis humor, scherpzinnige woordgrappen en de broodnodige zelfspot’ bevatten.

Van die omschrijving is geen woord gelogen. Ieder verhaal is scherp geobserveerd, herkenbaar en spitsvondig neergezet. Er vloeit een vleugje sarcasme tussen de woorden door waardoor ieder  verhaal op z’n minst een glimlach tevoorschijn haalt. 

Zoals bij iedere verhalenbundel zit er een nuance in kwaliteit in en ondanks dat het allemaal door dezelfde auteur is geschreven, ‘werkt’ het ene verhaal iets beter dan het andere. Mijn favoriet  is ‘Het tippelteefje’ vanwege de menselijke benadering naar Bodhi en de droge observatie/oplossing voor ‘zijn probleem’, maar op de tweede plaatst staan de overige verhalen. ‘Gestrand’ neigt misschien naar een derde plaats. 

Het leuke is dat alle verhalen echt gebeurd zouden kunnen zijn, maar dat je als lezer niet weet wat er fictie is en wat non-fictie. Theo van Rijn heeft een to-the-point schrijfstijl en de verhalen lezen als een column. Hier en daar wijkt hij af, door net het verhaal een andere wending te geven dan dat je had verwacht. Als je niet oppast lees je alle verhalen in één keer achter elkaar. Dat is echter niet aan te raden, want van deze bundel wil je iets langer genieten. Gewoon iedere avond voor het slapen gaan een verhaal zodat je met een grote glimlach in slaap valt. 

Slagzee

Slagzee

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik het boek Slagzee van Peter van Beek lezen.
Peter van Beek studeerde Nederlandse taal- en Letterkunde en werkt als docent voor o.a. de Schrijversacademie en Centrum Communicatie en Journalistiek Utrecht. Tussen 1990 en 2007 publiceerde hij acht jeugdboeken. Zijn eerste Texelse Thriller Drift (2013) werd genomineerd voor de Crime Zone Debuutprijs. Slagzee is het vierde deel uit deze reeks met de excentrieke rechercheur Lone Telander in de hoofdrol.
In Slagzee wordt het stoffelijk overschot van een hoogbejaarde man gevonden bij de vuurtoren van De Cocksdorp. Hij is vermoedelijk door geweld om het leven gekomen. Een aantal dagen later hangt er een zwaar verminkt lijf van een vrouw aan een boom. Diezelfde week wordt in Duitsland in een jagershut ook een hoogbejaarde man gevonden. Hij is vastgebonden aan zijn bed en door uitdroging en ondervoeding overleden. Al gauw blijkt dat de twee mannen met elkaar in verband staan. Ze waren beiden betrokken bij de Georgische opstand in April-Mei 1945, sympathiseerden tot hun dood met het Nazi-regime en kwamen regelmatig op Texel bijeen. Lone Telander en haar Duitse collega, de eigenzinnige Levi Weiß, zoeken naarstig naar een verband tussen de drie moorden, een derde slachtoffer, twee extreem-rechtse bikers en een onbekende die hen naar het leven staat.
Peter van Beek heeft een minimalistische schrijfstijl. Met tamelijk eenvoudige zinnen zet hij intrigerende scènes en personages neer en creëert op deze manier nog een verhaal tussen de regels door. Hoewel er veel gebeurt, is het verhaal zo geschreven dat je nergens de draad kwijtraakt. Het wordt nagenoeg chronologisch verteld en vanuit twee personages, met het zwaartepunt bij Telander. Persconferenties en briefings fungeren als een tussentijdse samenvatting. Opvallend zijn de titels van de hoofdstukken die door hun ironie de toon zetten. De nuchtere, bijna zwartgallige, manier van observeren en de absurditeiten in de personages laten de lezer soms hardop lachen. De nodige zelfspot naar het thriller-genre is vermakelijk. Een ander bijzonder element uit Slagzee is het stukje Texelse historie dat behandeld wordt. De Georgische opstand uit 1945 is niet het bekendste deel uit de Tweede Wereldoorlog, maar wordt helder in het verhaal verweven. Even als andere anekdotes uit de Vaderlandse historie.
Slagzee is een spannende en veelzijdige thriller. Het bevat een bijzondere les geschiedenis en is tegelijkertijd een satire. Peter van Beek vergroot bepaalde eigenschappen, houdt daarmee een spiegel voor en zet, zonder het te benoemen, het verschil tussen goed en fout ter discussie. Want handelt niet iedereen naar aanleiding van gebeurtenissen uit zijn of haar eigen verleden?
Ik mocht Peter van Beek ook een aantal vragen voorleggen. Klik hier voor het interview.