Maand: oktober 2018

Zinderend spannend verhaal

Zinderend spannend verhaal

Kelly ter Velde begon op haar vijfentwintigste met het schrijven van langere verhalen, en niet zonder succes. Ze heeft al aardig wat publicaties op haar naam staan, o.a. Zwarte Koffie (2017) en Tweestrijd (2018). Na de finale gehaald te hebben van de #CrimeCompagnieContest met haar thriller Dragonfly begon Kelly met het schrijven van Tegengif. Regelmatig plaatste ze een hoofdstuk op het schrijversplatform Sweek. Het verhaal kreeg vele volgers, ik was er één van, en zorgde ervoor dat Kelly met nog meer passie het verhaal schreef. 

Dat de passie ook van de pagina’s afspat is duidelijk te merken. In Tegengif draait het om cardioloog Jazzlyn Abbey. Een gedreven jonge vrouw die goed is in haar werk, maar minder goed in de emoties die het leven met zich meebrengt. Ze gaat ze daarom ook liever uit de weg. Wanneer de gevreesde Dr. Liam Wilson als hoofd-cardiologie wordt benoemd is dat letterlijk en figuurlijk een steek in haar hart. Gek genoeg is het diezelfde arts die het vuur in haar hart weer lijkt aan te wakkeren, en zij bij hem. Beiden zijn echter getekend door de demonen uit het verleden en hoewel Jazzlyn niets van haar afkomst weet, behalve een naam, een foto en een overlijdensbericht, weet Liam Wilson dondersgoed waar hij vandaan komt. Een plek die hij met hart en ziel probeert te verbergen. 

Het verhaal drijft voornamelijk op de strijd tussen Jazzlyn en Liam. De spanning wordt goed opgevoerd en als lezer krijg je de neiging om af en toe iemand te slaan. Met name Liam. Het knappe van dit verhaal is dat beide personages een geheel eigen stem hebben, waardoor ze geloofwaardig zijn en waarbij hun zwakke punten worden aangetipt. Jazzlyn heeft zo ook haar duistere kanten en Liam is, zoals hij zelf zegt niet slecht, maar komt van een slechte plek. Dat maakt dat ze allebei een plekje in je hart krijgen en dat het lastig wordt om hun acties te veroordelen.  

Niet alleen is de (erotische) spanning tussen Jazzlyn en Liam voelbaar, er dreigt meer. Zo is het verleden  van beiden belangrijk en is de rol van Dr. Lang ook iets waar je als lezer steeds nieuwsgieriger naar wordt. Doordat het verhaal wisselt tussen Jazzlyn en Liam krijg je het verhaal van twee kanten te zien. Je leest hun motivaties, maar tegelijkertijd ook hun strubbelingen. Ieder hoofdstuk eindigt ook subtiel met een cliffhanger waardoor je dit verhaal het liefst in één keer uitleest. 

Tegengif is een zinderend spannend verhaal, met een cliffhanger van een einde. Niet goed voor het hart van de lezer, maar wel een teken dat het verhaal geschreven is door een auteur die weet hoe ze een goed en geloofwaardig verhaal moet neerzetten. 

Vergiftigd

Vergiftigd

-1-

 
De dood herken je aan de lucht. Dit keer walmde er een penetrante stank doorheen die hij niet thuis kon brengen. Inspecteur Espen Elliot drukte zijn pols tegen zijn neus en ademde diep in. Zijn eigen aftershave voerde voor een fractie de boventoon, maar de zure geur van kots en uitwerpselen drongen zich op. Halverwege de gang zat een grote donkere vlek op het rode tapijt met in het midden iets wat leek op een uitgedroogde kattendrol. Bleekvlekken her en der konden niet verbloemen dat hij zojuist een levensgrote kattenbak was ingelopen. Alleen de lucht van absorberende steentjes ontbrak, die werd vervangen door een andere bekende lucht; ontbindend lijk. Het leidde hem naar de keuken.
    ‘Deze maand is het thema kat volgens mij.’ Dr. Bremmer leunde tegen het aanrecht. Zijn kleine gestalte was precies in verhouding met de nauwe keuken. Zijn assistent maakte foto’s van het lijk dat aan de keukentafel zat. Een ander teamlid deed een van de dode katten in een plastic zak. Espen bleef op de drempel staan. Het was al krap voor twee personen, laat staan voor een heel team, een slachtoffer en, als hij goed geteld had, zeven kattenlijken.
    ‘Hoe lang zit hij hier al?’
    ‘Een paar dagen,’ mompelde Bremmer zonder op te kijken.
    ‘Weet je al iets van de doodsoorzaak?’
    ‘Ik gok de vis.’
    De ondefinieerbare geur had vorm gekregen. Espen drukte nogmaals zijn pols tegen zijn neus. Dit keer hielp het niet. Bremmer grinnikte.
    ‘Kamfer of pepermuntolie werkt bij ons het beste. Maar tegen deze stankexplosie is alleen een niet werkend reukorgaan opgewassen. Met dat zonnetje op het raam wordt het ook niet beter.’
    ‘Rotte vis?’ Hij knikte naar het bord dat het hoofd van het slachtoffer droeg. De rest van het lijf hing als een zak vleessoep met botten tegen de tafel aan.
    ‘Ik denk eerder verkeerd klaargemaakte vis.’ Bremmer tuurde over een kleine bril naar zijn aantekeningen. ‘Zowel kat als eigenaar hebben gulzig gegeten van het maal. Blijkbaar smaakte het. Ze konden er een tweede keer van genieten.’ Hij maakte een overbodig gebaar naar het opgedroogde kots dat in een plasje naast het bord lag, en in druipsporen aan de tafelpoten geplakt zat. ‘Als het langer had geduurd, hadden de slachtoffers ook een nare vorm van buikloop ervaren, maar hier was het gif snel. Het verlamde alle spieren en zo ook die van het ademhalingssysteem. Met verstikking tot gevolg.’ De laatste kat ging in een plastic zak. Dr. Bremmer gaf het teken om de brancard naar binnen te brengen.
    ‘Verkeerd klaargemaakt als in kogelvis?’
    ‘Dat weet ik pas morgenmiddag als de resultaten binnen zijn.’
    ‘Dat maakt het moord.’
    ‘Of zelfmoord, of een dom ongeluk omdat meneer hier niet kon koken.’ Bremmer keek hem aan met zijn bekende ‘jij bent de detective’ blik. ‘Uw collega zit trouwens in de woonkamer. Ik heb de jongens van uniform erbij gezet om haar bij te staan. Kunnen ze gelijk kennismaken.’ Hij trok zijn mondhoeken op in een veelbetekenende glimlach. Dr. Bremmer was wat ze noemden een dinosaurus in het vak. Al tweeëntwintig jaar was hij het hoofd van de forensische pathologie en daar gedroeg hij zich ook naar. Iedere nieuweling, en dat was je de eerste vijf jaar van je carrière volgens hem, werd met een zekere mate van minachting behandeld.
De woonkamer rook anders dan de keuken en gang, maar frisser was niet het juiste woord. De zon die de achterkamer bescheen, warmde de lucht op tot een broeierig geheel van stof, etensresten en kat met nierfalen. Een aantal stankbronnen keken hem onverschrokken aan vanaf een houten tafel, maar het was duidelijk dat er nog meer rondscharrelden. Eentje schoot er tussen zijn benen door en het bewegen van het gordijn in de voorkamer verraadde dat er daar één of meerderen schuilgingen. Het roodbruine tapijt diende ook hier ter vervanging voor een kattenbak.
    Jitske Heijmans zat op het puntje van een lederen bank met haar hoofd tussen haar knieën. Kevin en Tanja stonden er verloren naast. Geen van beiden was op het idee gekomen om een glaasje water te halen. Of misschien waren ze wel op het idee gekomen, maar werden ze tegengehouden door wat er in de keuken was gebeurd.
   ‘Behoeft het tapijt inspectie?’ Zijn opmerking zou de situatie ongemakkelijker maken, maar meestal was dat de juiste remedie. Troost en medeleven waren nu niet van toepassing. Als ze niet tegen het leven kon, had ze maar voor een kantoorbaan moeten kiezen.
   ‘Sorry, ik werd even niet goed. Het is de eerste keer dat ik …’ Ze richtte haar hoofd op en keek hem met natte ogen aan, ‘Het is…’ Kokhalzend stond ze op, mompelde iets van sorry en rende toen naar de gang. Kevin haalde zijn schouders op.
   ‘Is er wat bekend van het slachtoffer?’ zuchtte Espen.
   ‘Het huis staat geregistreerd op naam van Robert Dicksen, een alleenstaande man van negenenzestig. Een buurvrouw klaagde over de stank.’
   ‘En wanneer heeft ze hem voor het laatst gezien?’
   ‘Dat is lastig te zeggen. Hij kwam niet veel buiten, haalde eens in de week boodschappen en voor de rest zat hij binnen in huis. Er wordt voornamelijk over hem geklaagd. We kregen iedere week wel een melding. Jitske is laatst nog geweest, zei ze.’
   ‘Waarvoor?’
   ‘Stank en de katten. Buurtbewoners waren bang dat hij ze verwaarloosde. Ze zouden onder de wormen en vlooien zitten.’ Hij wreef met de neus van zijn schoen langs zijn scheen. Espen voelde zelf ook wat kriebelen bij zijn enkels. Instinctief keek hij naar de vloer. Met een beetje fantasie zag hij een leger zwarte bloedzuigertjes zijn kant op marcheren, maar het tapijt was nog steeds roodbruin met vlekken. Alleen de slijtplekken leken op de verkeerd plaats te zitten.
   ‘Zijn de meubels verplaatst?’ Het tv meubel stond tegen de buitenmuur, maar verhulde niet dat er een kleiner meubel hoorde te staan. Voor het kastjes op de grond zaten slijtplekken van iets wat herhaaldelijk heen en weer was geschoven.

Meer lezen? Klik dan hier

Een spannend verhaal waar alle lijnen op kundige wijze samenkomen

Een spannend verhaal waar alle lijnen op kundige wijze samenkomen

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik De straf die ze verdient lezen van Elizabeth George.

Elizabeth George is een Amerikaanse schrijfsters die haar hart heeft verpand aan de Engelse literatuur. Ze reist regelmatig af naar Groot Brittannië en behandelt o.a. Shakespeare in haar lessen aan de Universiteit. Het is daarom niet verwonderlijk dat haar bekendste werk, ‘The inspector Lynley’ series, zich afspeelt in Engeland. De straf die ze verdient is het twintigste, op zichzelf staande, deel uit de reeks.
Deze keer duikt inspecteur Lynley samen met zijn brigadier Barbara Havers in een vermoedelijke doofpotaffaire, waarbij de dood van een diaken niet goed is onderzocht. De diaken, Ian Druitt werd van pedofilie beschuldigd. Op de avond van zijn arrestatie pleegt hij zelfmoord in zijn cel. Aanvankelijk moet Havers samen met hoofdinspecteur Isabelle Ardery naar het landelijk gelegen Ludlow om de gang van zaken te onderzoeken. Ardery wil alles zo snel mogelijk afhandelen en tegelijkertijd wil ze Barbara Havers op een misstap betrappen om haar te kunnen ontslaan. Toch kan Havers het niet laten om verder op onderzoek te gaan en komt ze erachter dat de waarheid verschillende versies kent. Samen met Lynley probeert ze de onderste steen boven te krijgen.
Het boek telt ruim zevenhonderd pagina’s en wordt vanuit verschillende personages verteld. De verhaallijnen leggen niet meteen een onderling verband bloot. Dat maakt nieuwsgierig. George’s luchtige schrijfstijl, vol met humor en scherpe observaties, is een reden waardoor je wilt blijven lezen. Doordat ze een compleet beeld heeft proberen te scheppen, neigt het af en toe wel langdradig te worden. Ook raken haar omschrijvingen het cliché, wat het verhaal niet ten goede komt. De titel, die neerslag heeft op meerdere personages, is daardoor enerzijds goed gevonden, maar aan de andere kant blijft het niet echt plakken. De plot breidt zich als een olievlek uit. Stukje bij beetje wordt er een tipje van de sluier opgelicht en geleidelijk komt het verhaal tot een slotakkoord. Hoewel er veel gebeurt met veel personages, is echter niet alles echter relevant en is het geen wervelwind aan wendingen. Sommige ‘blunders’ in het onderzoek zetten wel vraagtekens bij de geloofwaardigheid. De ontknoping is in orde, maar vanwege het tempo niet verrassend.
De personages zijn realistisch met hun eigen eigenaardigheden. Vooral Lynley en Havers hebben een goede chemie samen. Doordat het verhaal vanuit verschillende personages wordt verteld, leer je de karakters steeds een beetje beter kennen, maar krijg je al snel door dat wat ze zeggen niet overeenkomt met wat ze doen. Naarmate het verhaal vordert lijken sommige dialogen en handelingen niet meer passend binnen het karakter. Dat komt grotendeels doordat George in haar details neigt naar het clichématige. Het is bijna alsof ze ‘thema-park’ Engeland beschrijft met een hoog ‘alle Nederlanders lopen op klompen’ gehalte. Hierdoor zijn sommige gebeurtenissen en personages in het verhaal niet geloofwaardig. Elizabeth George wordt met recht de koningin van de misdaadliteratuur genoemd en ze weet de lezer volledig onder te dompelen in een spannend verhaal waar alle lijnen op kundige wijze samenkomen.
Lezen zonder pauzes

Lezen zonder pauzes

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik Uitgeschakeld van Angelique Haak lezen, en daar was ik heel erg blij mee.

Van jongs af aan schreef Angelique Haak verhalen. Ze hield ervan om op haar zolderkamertje in Kralingen muziek te luisteren, te lezen, te schrijven of heerlijk te dagdromen. Jaren laten won ze een schrijfwedstrijd en dat was een definitief duwtje in de rug. In 2017 debuteerde ze met Een nieuw begin, genomineerd voor de Schaduwprijs 2018. Uitgeschakeld is haar tweede thriller met rechercheur Jennifer Brugman in de hoofdrol.
Dit keer wordt Jennifers nieuwsgierigheid gewekt door een aantal zelfdodingen. Hoewel haar partner Ricardo de Graaf het in eerste instantie niet verdacht vindt, moet hij al gauw toegeven dat de onderlinge verbanden te toevallig zijn. De slachtoffers waren vriendinnen, zaten in hetzelfde hockeyteam, op dezelfde middelbare school en hadden een aanklacht ingediend wegens seksueel misbruik. Als blijkt dat nabestaanden bizarre rouwkaarten ontvangen, weten ze zeker dat ze te maken hebben met een gestoorde seriemoordenaar.
Hoewel Een nieuw begin en Uitgeschakeld twee op zichzelf staande verhalen zijn, wordt er in dit verhaal toch wat extra ruimte besteed aan het introduceren van de ‘bekende’ personages, zoals het team van Jennifer Brugman. Het verhaal lijkt daardoor wat kalm te beginnen. Dat is voor korte duur want al gauw word je als lezer meegezogen in het verhaal en is wegleggen onmogelijk. De meerlaagse spanning en de levensechte personages maken dat je Uitgeschakeld aan de ene kant heel snel wilt uitlezen, maar aan de andere kant kun je er geen afscheid van nemen. Angelique Haak heeft een prettige schrijfstijl en weet de spanning heel kundig op te bouwen. De diverse verhaallijnen liggen nauw bijeen en zijn dusdanig verweven dat je als lezer constant het gevoel hebt dat er iets niet klopt. De wendingen blijven verrassen en ook de ontknoping zie je niet aankomen. Toch laat Haak heel subtiel hier en daar een hint vallen en bij herlezen zal je deze herkennen. De stille hint op het einde is op een positieve manier frustrerend.
De personages zijn een ander sterk punt in Uitgeschakeld. Het zijn geen superspeurders met wonderkwaliteiten, maar alledaagse mensen die erg hun best doen ondanks dat ze met hun eigen problemen worstelen. Hierdoor zijn ze menselijk en gaan ze op een prettige manier onder je huid zitten. De strubbelingen waar de karakters in hun privéleven mee te maken krijgen, voegen een extra spanningslaag aan het verhaal toe. Het verhaal tipt ook nog een aantal actuele thema’s aan, zonder dat het te zwaar op het verhaal drukt. Hierdoor wordt het geen belerende les, maar een duidelijk beeld van hoe een onschuldig lijkende actie, grote gevolgen kan hebben. Dit alles bij elkaar maakt Uitgeschakeld een razend spannende thriller met een cliffhanger waar je u tegen zegt.
Een thriller met potentie

Een thriller met potentie

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik het boek Broer van Miranda van der Steen lezen.
Miranda van der Steen studeerde voor maatschappelijk werkster. Ze is al jaren werkzaam in de jeugdzorg en gebruikt nu haar expertise in het ondernemerschap waarin ze o.a. projecten voor en door jongeren coördineert. Het ondernemer zijn bood haar ook de kans een andere droom te vervullen: het schrijverschap. In juni 2018 verscheen haar debuut Broer.
De 16- jarige Christien gelooft er niets van als wordt beweerd dat haar pleegbroer William zelfmoord heeft gepleegd. Ook haar pleegmoeder Ilse denkt dat moord meer voor de hand zou liggen. Bram, Ilse’s pleegvader, houdt echter vol dat het zelfmoord is. Een aantal invloedrijke mannen lijken haar pleegvader en het gezin onder druk te zetten om hetzelfde te zeggen. Dat doet bij Christien alle alarmbellen rinkelen en ze gaat op onderzoek uit. Ze begint bij haar pleegvader en komt via de burgemeester van Weerden en de invloedrijke huisarts uit datzelfde dorp tot een schokkende ontdekking. Een geheim uit het verleden maakt tien jaar later nog steeds slachtoffers.
Broer is een Young Adult thriller dat een aantal interessante thema’s zoals pleegzorg, pesten en isolatie (binnen en buiten een gemeente) aankaart. Dat Miranda van der Steen weet waar ze over schrijft is, met name bij de informatieve gedeeltes, duidelijk merkbaar. De plot is relatief eenvoudig en daardoor logisch uitgewerkt. Voor een verhaal van deze omvang heeft het echter te weinig vlees op de botten. De niet relevante subplots, omschrijvingen en vele herhalingen voelen daardoor als vulling. Dat is zonde, want er ligt in de kern een interessant verhaal. Hetzelfde geldt voor de personages. In de basis zijn ze geloofwaardig, Christien komt hierbij het beste uit de verf, maar in de uitwerking wringt het. Sommige personages maken het verhaal daardoor minder geloofwaardig. Inspecteur Stap bijvoorbeeld, is hopelijk niet representatief voor de rest van het korps en hoewel een eigenaardigheid in het karakter wenselijk is, moet het niet de overhand gaan voeren. In het verlengde hiervan liggen ook de dialogen. Doordat de personages nog niet op zichzelf staan, lijkt de auteur genoodzaakt om ze veel te laten uitleggen. Hierdoor komen de dialogen vaak geforceerd over. De schrijfstijl van Miranda bevat hele krachtige poëtische beelden die worden afgewisseld met eenvoudigere, bijna kinderlijke, zinnen en zinsconstructies. 
 
Broer voelt als een boek dat nog niet af is. In de basis is het een interessant verhaal maar op het gebied van uitwerking zijn er genoeg verbeterpunten op aan te merken. Dit gaat ten koste van het leesplezier en dat is jammer want de auteur bezit duidelijk genoeg potentie om hier een bloedstollende thriller van te maken.
Filosofische thriller

Filosofische thriller

Voor vrouwenthrillers.nl mocht ik het boek Mythe van de dood van Mirko Zilahy lezen.
Mirko Zilahy transformeerde van kenner (hij studeerde en doceerde Italiaanse taal- en letterkunde), naar redacteur, vertaler en uiteindelijk schrijver. In 2017 debuteerde hij met Schaduw, waarin commissaris Enrici Mancini te maken krijgt met een aantal gruwelijke moorden. In De mythe van de dood wordt Mancini wederom op een zaak gezet waarbij een beestachtige seriemoordenaar tot het uiterste gaat. De beeldhouwer, zoals de dader wordt genoemd, ensceneert zijn slachtoffers na hun dood in een mythologische mis-en-scène. Zo ‘bouwt’ hij het beeld van de Laocoön na met de lijken van drie slachtoffers. De werkwijze van de beeldhouwer is complex, zonder duidelijk motivatie en met een schuilplaats die heel ondergronds Rome omvat. Voor Enrici Mancini en zijn team lijkt het een onmogelijke opgave om dit beest op tijd te stoppen. Als blijkt dat prooi en jager zich ook binnen het team bevinden, is de chaos compleet.
De mythe van de dood speelt zich af in Rome, waar de oudheid moeiteloos overvloeit in de moderne tijd. Zilahy’s beeldende en gedetailleerde schrijfstijl neemt de lezer mee als in een film. Met eenzelfde zorgvuldigheid toont hij de filosofie achter de personages en de mythologieën. Het zwaartepunt van het thema ligt bij de transformatie van een eigen werkelijkheid (chaos) naar de ware werkelijkheid (orde). Zilahy liet zich zich inspireren door een concept van psycholoog Carl Jung. Het is een indrukwekkend thema, maar komt niet goed uit de verf doordat het verhaal qua opbouw niet zo sterk staat.
Vanwege de locatie zijn Italiaanse plaats- en eigennamen niet te vermijden. Toch leest het lastig omdat met name de personages niet consequent benoemd worden, en naar willekeur met voornaam, achternaam of functie in een relatief korte passage worden aangeduid. Hetzelfde geldt voor het perpectief. In het begin wisselt dat per hoofdstuk, en de gedachtegang van de dader is schuingedrukt. Dit wordt halverwege het verhaal losgelaten. Naarmate het verhaal vordert, wisselen personages zich te snel af binnen de hoofdstukken zelf, en lijkt het perspectief zich te verplaatsen naar een alwetende verteller, alsof de auteur de behoefte krijgt om uit te gaan leggen. De plot is rechtlijnig en de wending op het einde is verrassend en geloofwaardig. Toch komt het niet goed tot zijn recht vanwege de grote hoeveelheid details die voorbij komen en die niet altijd relevant zijn. Zilahy is duidelijk een kenner, maar de enorme informatiestroom werkt ten nadele in De mythe van de dood. Om toch alle eindjes goed aan elkaar te knoppen worden sommige conclusies te snel getrokken, zijn de dialogen uitleggerig en handelen personages niet altijd even geloofwaardig.
De mythe van de dood is een boek waarvoor je de tijd moet nemen. Dit is geen pageturner, maar ‘a chapter a day’ vanwege de filosofische lading.
Literaire thriller van niveau

Literaire thriller van niveau

Voor vrouwenthrillers mocht ik het boek IJsengel van Nathalie Pagie lezen. En ik mocht haar een aantal vragen stellen. Het interview vind je hier op de website van vrouwenthrillers.nl
Hieronder vind je mijn recensie:
Nathalie Pagie gaf haar baan als communicatieadviseur op voor het fulltime schrijverschap. Ze combineert haar grootste passie schrijven met haar liefde voor reizen. Op haar debuut na (De toneelclub in 2013) spelen al haar verhalen zich, grotendeels, af in het buitenland. IJsengelneemt de lezer mee naar het Zweedse Göteborg aan het begin van een strenge winter. De zesentwintig-jarige Rasmus Janson leeft al acht jaar op straat. Hij heeft een plan uitgewerkt wat hem eindelijk de toekomst gaat opleveren waar hij recht op heeft. Zijn vriend Mikkel brengt hem in contact met Tore, die als derde man zal fungeren om mediamagnaat Berndt Müller te ontvoeren en tegen losgeld weer vrij te laten. Ze verstoppen Brendt in een verlaten hotel en proosten op een goede afloop. Het hotel herbergt echter een duister geheim en Rasmus heeft er geen rekening mee gehouden dat iedereen het heft in eigen handen wil nemen en dat het noodlot zich niet laat ontlopen.
De kracht van IJsengel zit in de onderhuidse spanning en de uitwerking van de personages. Iedereen heeft een eigen verhaal en de manier waarop de personages op elkaar en op de situatie reageren, maakt ze levensecht. Nathalie Pagie laat op een verstilde manier zien hoe een kleine misstap een olievlek kan vormen die ook andere levens beroert. Het verhaal wordt verteld vanuit diverse personages. Doordat deze zo tastbaar zijn met hun goede en slechte karaktereigenschappen, word je als vanzelf meegesleurd in de verschillende verhaallijnen. Alle acties verlopen heel natuurlijk en iedere wending is een verrassing zonder dat het ergens geforceerd of ongeloofwaardig aanvoelt. De plot ontvouwt zich geleidelijk. Het begint met een flashback acht jaar eerder, waarin getoond wordt waarom Rasmus op straat leeft en wat de drijfveer is achter de ontvoering van Brendt. Vanaf hoofdstuk één gaat het verhaal chronologisch verder. Doordat de focus telkens op een ander personage ligt, krijg je een steeds duidelijker beeld van het totaalplaatje en realiseer je dat een leugentje om bestwil desastreuze gevolgen kan hebben.
Pagie heeft een heldere manier van schrijven. De informatie wordt per hoofdstuk zorgvuldig gedoseerd en houd je als lezer in het verhaal. Geen enkele scène wordt mooier of gruwelijker gemaakt dan noodzakelijk. Met oog voor detail wordt er een realistische wereld geschetst waardoor je je als lezer in het koude Zweden waant. De plot toont relatief eenvoudig, maar is daardoor juist des te krachtiger. Dit is een boek dat je niet zomaar uitleest, maar even moet laten bezinken. De ogenschijnlijke eenvoud houdt hier een dieper verhaal onder de oppervlakte, waardoor IJsengeleen psychologische thriller van niveau is. De manier waarop de titel, het motto vooraan in het boek en de verhaallijnen samenvallen, zonder dat het de lezer wordt uitgelegd, is een compliment waard. IJsengel is als het Zweedse landschap.: schitterend van een afstand maar als je langer kijkt zie je het drama dat zich tussen de schijn afspeelt en dat is heel knap gedaan.
Intens

Intens

Wild & Structure

Mariëlle Brouwer-Tax

Dit verhaal lees je twee keer. De eerste keer ‘on speed’ omdat je gewoon wilt weten hoe het met de hoofdpersonages gaat verlopen en de tweede keer omdat het gewoon een heerlijk verhaal is.

Wild & Structure is het vervolg op Chaos & Structure, het eerste deel in de Structure-reeks waarin Lily en Mika elkaar tegen het lijf lopen en beiden vechten tegen de demonen die hen belemmeren gelukkig met zichzelf en elkaar te zijn. Het eindigt dramatisch, maar realistisch.

Deel 2, Wild & Structure, gaat verder nadat de jongens van de band Structure hun eerste tournee erop hebben zitten. Met veel succes speelden ze op diverse festivals, maar het is met name Mika niet gelukt om van dit alles te genieten. Zijn hart is nog één groot gapend gat dat  door één iemand opgevuld kan worden; Lily.

Hoe erg ze Mika ook mist, hun breuk is de bevestiging voor Lily dat ze niet echt bij elkaar horen. Hij verdient zoveel beter. Als ze elkaar weer tegenkomen, blijkt dat de aantrekkingskracht tussen hen nog sterker is dan daarvoor. De twijfels echter ook. Afzonderlijk rapen Mika en Lily hun stukken bij elkaar en proberen deze te lijmen in een gezamenlijk mozaïek.

Het soms wat wispelturig ja/nee spel dat in deel 1 de overhand voerde, is in dit deel uitgegroeid tot een volwassen leerproces naar zelfacceptatie. Hierdoor komen de karakters in diepgang mooi tot leven. Vooral het personage Mika, dat letterlijk en figuurlijk wordt gebroken en zichzelf weer opnieuw moet zien op te bouwen, wordt zo goed neergezet, dat je iedere stap met hem meeleeft en misschien stiekem wel een beetje van hem gaat houden. Lily blijft wat ongrijpbaar, dat past wel bij haar en ik denk dat binnen het verhaal het een goede keuze is geweest om het zwaartepunt bij Mika te leggen omdat het anders te veel zou zijn in één verhaal.  Ook de overige personages krijgen meer een eigen verhaallijn in Wild & Structure.

Voor de plot is er nu ook meer ruimte om zich te ontvouwen. Hoewel in het begin de personages nog heen en weer schieten tussen wel-niet, wentelt de plot zich steeds een andere kant op in het verloop van het verhaal en tot het einde toe rolt het zich uit in een fijn en geloofwaardig verhaal met realistische personages.

Door de problemen en demonen waartegen Lily en Mika vechten, en de geloofwaardigheid waarmee het is geschreven, is Wild & Structure wel een heftiger boek dan deel 1. Ik moest even bijkomen en het laten bezinken. Marielle Brouwer beschrijft een intens proces dat vooral in het begin van het verhaal lijkt te exploderen. Met name de taal is hier debet aan. De auteur heeft hier best veel kracht in weten onder te brengen, korte zinnen met veel emotie. Het voelt soms als een lawine van stenen aan, waardoor de kern bedolven wordt.  Echt storend is het niet, maar naarmate  het verhaal vordert komt er meer rust in het taalgebruik en merk je dat het verhaal nog meer gaat leven. 

Een heel groot compliment voor de ‘intieme’ scenes. De liefde tussen Lily en Mika is voelbaar en ook die spat van het scherm (ik las het e-book) af. New Adult is een genre dat inherent staat aan (expliciete) liefdesscènes, maar in Wild & Structure zijn ze met zoveel klasse beschreven, daar kan je als lezer alleen maar van genieten en als schrijver jaloers op zijn. 

Wild & Structure is net als zijn voorganger een boek dat je niet weg kan leggen. Marielle weet de lezer goed in het verhaal te houden, mede weer door haar vlotte schrijfstijl maar ook door de levensechte personages en de gebeurtenissen die elkaar in rap tempo opvolgen. 

Nu het verhaal van Lily en Mika is ‘afgerond’, kan ik even op adem komen en mij voor gaan bereiden op deel 3, Lust & Structure.