Mijn woorden, zinnen en verhalen.

Wedstrijdje doen?

Als je niet ken winnen, moet je zorgen dat je niet verliest*.

over het nut van schrijfwedstrijden.

Het leven is geen wedstrijd, en zeker niet het leven van een schrijver. Het ‘product’ is immers een uniek kunstwerk, en niet iets dat in de vorm van een competitie aan andere gemeten kan worden. Schrijfwedstrijden worden daarom met argusogen bekeken. Het verplicht tegen een deadline aan schrijven, met een opgelegd thema, wordt gezien als een aanslag op de creativiteit. Ook gaat het ten koste van de tijd die men aan ‘eigen’ werk, een debuut bijv., kan besteden. 

De sterkste reden om niet met een schrijfwedstrijd mee te doen is overigens de kundigheid van de jury. Het merendeel van de schrijvers doet niet mee als er geen vakjury aanwezig is. Een wedstrijd op basis van alleen maar publieksstemmen, valt genadeloos af. 

Spel of de knikkers?

Uit een poll op Schrijven Online en Facebookpagina Korte Verhalen en Gedichten rolde de conclusie dat de meeste auteurs geneigd zijn mee te doen als het thema hen aanspreekt. Toch kan het ook verfrissend zijn om buiten de vertrouwde box te denken en het mee doen te zien als extra oefening en motivatie om de pen te slijpen. 

Win-Win zonder te winnen. 

  

Naast de eerder genoemde obstakels is het idee dat je maar een keer een eerste indruk kan achterlaten, een reden om niet mee toe doen. Stel je doet mee bij uitgeverij X, behaalt niet de top drie, wat zullen ze dan wel niet denken als je over een aantal maanden dat manuscript naar ze toestuurt?

Je kan het ook omdraaien. Want soms kan een deelname aan een schrijfwedstrijd toch een samenwerking met een uitgever opleveren. Een mooi voorbeeld is de literaire roman ‘Ladders van Schuim’ van Jan P Meijers. Het verhaal begon als inzending voor een schrijfwedstrijd bij Uitgeverij Xander. De literaire novelle ‘Kabelwoning’ won geen prijs, maar het verhaal liet Jan niet los en hij werkte het uit tot een roman. Bij een andere schrijfwedstrijd won een kort verhaal van zijn hand 4 uur schrijf-coaching. Erg handig als je toevallig een manuscript klaar hebt liggen. De uiteindelijke stap naar een uitgever werd ook bepaald door een schrijfwedstrijd. Bij de ‘Droomverhalen’ van Uitgeverij aqueZZ  behaalde Jan de shortlist, kwam in de bundel en leerde op deze manier het werk van de uitgeverij kennen. Nog geen jaar later ligt zijn boek ‘Ladders van Schuim’ in de winkels.

Troostprijs of toastprijs?

Net niet de eerste plaats halen, geeft gemengde gevoelens.  Veel schrijvers staren zich blind op de eerste prijs, maar als tweede of derde hoef je niet buiten de boot te vallen. Pamela Sharon behaalde dit jaar de tweede plek met haar Young Adult ‘De Geur van Groen’ bij de #MoonYAcontest. Een grote schrijfwedstrijd uitgeschreven door Uitgeverij Moon. De prijs was een gesprek bij de uitgever en redactie op (een deel van) het manuscript. Daaruit bleek dat ze erg positief waren. Pamela trok de stoute schoenen aan en vroeg of ze het wilden uitgeven en kreeg als antwoord terug dat dat zeker een mogelijkheid was. Ze stuurde het volledige manuscript in, het verhaal werd bij het management gepitcht en in het voorjaar van 2019 verschijnt haar debuut. 

Geen onnodige ratrace dus…

Het lijkt zonde van je tijd, en een niet behaalde shortlist is ook een behoorlijke deuk in je creatieve ego (I know…). Toch kan het meedoen met schrijfwedstrijden je meer opleveren dan je in eerste instantie dacht. Het kan de opmaat zijn voor een groter verhaal of uiteindelijk toch dat contract met de uitgever die bij je past. 

Wat ik zelf vaak doe is om een concept uit een groter werk om te buigen naar een inzending voor een schrijfwedstrijd. Zo ben ik toch met dat boek bezig, en toets ik tegelijkertijd mijn vaardigheden. Een win-win dus, zonder tijd en creativiteit te verliezen.  En daar gaat het uiteindelijk om; zorgen dat je niet verliest. 

* Uitspraak van Johan Cruyff 

Verder Bericht

Vorige Bericht

4 Reacties

  1. Merel Merel september 7, 2018

    Leuk stuk om te lezen. Ik hou wel van out-of-the-box denken en doe ook wel mee aan schrijfwedstrijden en schrijf poëzie. Eén keer is iets (in beperkte oplage) gepubliceerd en dat voelde geweldig! 🙂 Ik schrijf echter altijd onder pseudoniem. Om bij de naam van deze website te blijven: het zijn allemaal woorden, gedachten, gevoelens van m(e)ij. Ik wil niet dat iedereen dat weet, ik zie het soms als stukjes dagboek publiceren. Ik ben heel benieuwd hoe anderen daarmee omgaan.

    • admin september 7, 2018 — Berichtauteur

      Hoi Merel!

      Gaaf is dat he? Voelt het toch een beetje echter, dat schrijver zijn.

      Schrijven is inderdaad een beetje je ziel bloot leggen. Ik vind het ook nog altijd retespannend en niet alles wat ik schrijf, plaats ik ook daadwerkelijk.

      • Merel Merel september 13, 2018

        Hoi Admin 🙂

        Ja, heel gaaf voelt dat, hoewel het feitelijk niet zo veel voorstelt. Sommige dingen zijn nog te persoonlijk om ze te publiceren inderdaad. Bestaan er bij jou geen ‘akward’ momenten als mensen vragen waarom je iets hebt geschreven (partner, kinderen, ouders?)

        • admin september 14, 2018 — Berichtauteur

          Hoi Merel,

          Ik denk dat iedereen dat wel heeft. Vaak denkt men dat je toch vanuit een soort auto-biografie-gevoel schrijft. Zelf gebruik ik vaak bestaande situaties en geef er een draai aan hoe het ook had kunnen zijn.
          Persoonlijke dingen publiceren zijn altijd een beetje spannend, ik doe het niet vaak, en als ik het doe knikken mijn knieën wel. Aan de andere kant, jij bent de schrijfster, het zijn jouw woorden en tja, wat iemand anders daar van vindt… ;).

Laat een reactie achter

© 2018 woorden van Meij

Thema door Anders Norén