Auteur: admin

Een klassieker in een moderne jas

Een klassieker in een moderne jas

Deze recensie is geschreven voor vrouwenthrillers.nl
Lulu Taylor komt van oorsprong uit Oxfordshire. Ze studeerde Engelse literatuur aan de universiteit en werkte als redacteur in Londen. Ze redigeerde en begeleidde vele auteurs, maar besloot na tien jaar om de rollen om te draaien. Haar hoofdonderwerp was het glamoureuze leven van de high society van Engeland, maar in 2012 maakte ze de overstap naar een ander genre en werden haar boeken mysterieuzer. The Winter Folly uit 2013 is het eerste boek in haar nieuwe stijl. Dit jaar kwam de Nederlandse vertaling Wintergeheimen uit.
De titel verwijst naar het geheim dat de sinistere toren op het landgoed van Fort Stirling met zich meedraagt en generaties verwoest. Alexandra Crewe is een gevallen vrouw. Ze verliet haar echtgenoot en leeft in zonde met Nicky Stirling op het landgoed. Door een wrede wending van het lot kunnen ze toch trouwen en een gezin stichten. Het geluk lacht hen toe, maar het geheim van de toren openbaart zich en Alexandra neemt een desastreuze beslissing. Bijna veertig jaar later komt Deliah Young de nieuwe lord Stirling tegen. Ze worden verliefd, trouwen, maar eenmaal in haar rol als de ‘vrouw van’ merkt ze dat het geheim van de toren ook op hun geluk drukt. Terecht vraagt ze zich af; was haar huwelijk een vergissing of kan ze het heden helen door het verleden te ontrafelen?
 
Wintergeheimen doet denken aan de klassiekers van de Brontë zusjes, maar dan in een moderne jas. Taylor heeft een gedetailleerde en prettige schrijfstijl waarmee ze de lezer het verhaal laat beleven. Tegelijkertijd zet ze een mooi tijdsbeeld neer en toont ze hoe zwaar een erfenis kan drukken op de toekomst. Het verhaal wordt vanuit Alexandra en Deliah verteld in de derde persoon en wisselt per hoofdstuk van personage en tijd, met uitzondering van het derde deel. Op deze manier raak je langzaam vervlochten met de verhaallijn en werk je naar een ontknoping toe waarin je antwoord krijgt op wat er is gebeurd en of de personages dit te boven kunnen komen. De personages zijn één van de sterke punten van dit boek. Ze gaan op een prettige manier onder je huid zitten. Taylor geeft ze een geheel eigen stem en laat levensechte personen zien, zonder naar het cliché te neigen. Soms draait een personage erg snel bij, maar het is niet onoverkomelijk of ongeloofwaardig voor het verhaal. Een ander sterk punt is de setting. Alles is zo herkenbaar en met de juiste dosis aan details beschreven dat het als een film voorbij trekt. Het thema draait om de last die je van je ouders meekrijgt, dat kan een fysieke erfenis zijn of een emotionele, maar ook een materiële. Taylor laat hiermee ook de worsteling zien van de ‘rijke families’ die gebukt gaan onder de financiën van een monumentaal huis.
 
Wintergeheimen is een meeslepende roman in de stijl van Jane Eyre en Wuthering Heights. Stiekem wil je dit boek niet uitlezen, maar voor altijd blijven ronddwalen op het landgoed van Fort Stirling.
Een verhaal dat verteld moet worden.

Een verhaal dat verteld moet worden.

Deze recensie is geschreven voor vrouwenthrillers.nl
Engelina Fenn houdt niet van spruitjes maar wel van lezen en schrijven. Eerder publiceerde ze al een aantal korte verhalen in twee bundels en ze schrijft wekelijks een column. Ze heeft een turbulent leven achter de rug en dat bracht ze onlangs uit als haar debuut Ontsnapt aan de dood. Monica werkt in het pension van haar vriend Willem. Daarnaast heeft ze nog een baantje in de kroeg. Als de Schot Collin een kamer huurt is ze direct van hem gecharmeerd. Hij geeft aan voor een langere tijd een kamer te willen huren en eventueel ook wat mee te willen helpen in het pension omdat hij toch geen werk heeft. Monica stemt in, het is best druk, en als hij even later vraagt of zijn vriend Jimmy ook voor een langere tijd een kamer kan huren ziet ze daar geen kwaad in. Het blijkt echter dat Jimmy en Collin zich bezighouden met zaken waar ze beter uit kan blijven. Helaas zet één verkeerde keuze haar leven voorgoed op z’n kop en moet ze voor altijd over haar schouder blijven kijken.
Ontsnapt aan de dood is zodanig opgebouwd dat het moeilijk weg te leggen is. Fenn heeft de spanningsboog kundig gespannen en het tempo zit er van begin tot het eind aardig in. Het feit dat het (deels) autobiografisch is, werkt daar ook aan mee. Helaas vliegt het verhaal wel uit de bocht door het hoofdpersonage en de manier van vertellen. Het verhaal wordt vanuit Monica verteld in de eerste persoon. Hierdoor beleef je het verhaal dicht op de huid, alleen is het onduidelijk of Monica wel een eerlijk beeld schept van zichzelf. In het begin komt ze over als een naïeve tiener, wat weer wringt met haar werkzaamheden, daarna verandert het beeld naar een ontzettend naïeve vrouw. Echter halverwege krijg je het idee dat ze de vermoorde onschuld probeert te spelen en is het moeilijk om nog sympathie voor dit personage te voelen. Dat komt ook door de manier van vertellen. Het verhaal wordt verteld alsof het een grappige anekdote is, en hele heftige gebeurtenissen worden met semi-droge, soms zelf puberale, opmerkingen afgedaan. Ook de handelingen van de personages komen niet overeen met wat ze zeggen. De luchtigheid die waarschijnlijk gebruikt is om het niet al te zwaar te maken, het verhaal op zich is heftig genoeg, had zich beter kunnen beperken tot de dialogen. Het autobiografische element is een pluspunt en een valkuil tegelijk. Het geeft een lading aan het verhaal waardoor je het idee hebt dat je dit boek wel moet lezen en de waarschuwing is ook reëel; voor je het weet zit je in een duistere wereld waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. Aan de andere kant, bovengenoemde punten maken het een beetje ongeloofwaardig, waardoor je extra kritisch naar iedere gebeurtenis kijkt.
Ontsnapt aan de dood is een aangrijpend verhaal dat zeker verteld moet worden. Helaas is het in uitwerking niet geslaagd waardoor het verhaal niet overkomt.
Liefde, hebzucht en jaloezie…

Liefde, hebzucht en jaloezie…

Dragonfly was één van de finalisten bij de #CrimeCompagnieContest van Sweek. Een wedstrijd waarbij je een uitgeefcontract kon winnen bij uitgeverij De Crime Compagnie. Kelly ter Velde kwam met haar thriller in de top acht. De hoofdprijs won ze net niet, maar een aantal maanden later gaf ze Dragonfly wel in eigen beheer uit. 

Dragonfly is een psychologische thriller die draait om hebzucht en jaloezie. Lina van Diepen heeft een relatief rustig leven. Ondanks dat haar ouders gescheiden zijn, gaan ze harmonieus met elkaar om en Lina geniet van ze alsof ze nog een gezin zijn. Op gebied van carrière heeft Lina ook niets te klagen en privé is er misschien af en toe een wolkje aan de lucht, maar ongelukkig is ze niet. Toch pakken donderwolken zich samen. Haar vader heeft trouwplannen met een vrouw waar Lina direct een hekel aan heeft, en ook in haar eigen relatie zijn scheurtjes te zien. Alles lijkt te escaleren als ze de knappe en mysterieuze Younes tegen het lijf loopt. Haar stalker wordt obsessiever en als blijkt dat Lina degene is die haar geliefden in gevaar brengt, neemt ze een drastisch besluit. De vraag is alleen of ze deze op tijd neemt.

Wat opvalt aan Dragonfly is dat je tot aan het einde geen benul hebt wie of wat. Er worden genoeg vlaggetjes geplaatst bij potentiële daders, maar die worden één voor één weer ontkracht. Toch komt de ontknoping ook weer niet als een donderklap bij heldere hemel, want als je  terugkijkt past het allemaal precies in elkaar.

Dragonfly wordt grotendeels vanuit Lina verteld, in de eerste persoon. Tegen het einde wisselt het naar een ander personage, dat ook een belangrijke rol speelt in het verhaal. Doordat je helemaal aan Lina ‘geplakt’ zit, is deze wissel even wennen. Ook ligt de intensiteit van het personage nog hoger, waardoor je vanuit een stroomversnelling in een draaikolk terecht lijkt te komen. Het rustpunt en de genadeklap die uiteindelijk volgen, komen op deze manier wel extra hard aan. 

Kelly ter Velde is sowieso een auteur die genadeloze klappen uitdeelt. Haar personages bezitten een rauwheid waardoor ze enerzijds de lezer weten te raken en anderzijds ook weten te shockeren. In Dragonfly, in tegenstelling tot haar andere verhalen, neigen sommige personages iets te veel naar één kant. Desalniettemin krijgen de personages aardig wat te verduren, en af en toe sla je een bladzijde om hopend dat het allemaal niet waar is. 

Dat is ook één van de sterke punten van Dragonfly; je wilt telkens verder blijven lezen. De hoofdstukken zijn kort en bevatten precies genoeg, of juist niet genoeg, informatie om je steeds weer verder het verhaal in te trekken. Dit is ook zo’n boek dat je in een dag of wat uithebt. 

Dragonfly is een psychologische thriller waar je het ijskoud van krijgt. Het vleugje romantiek dat Kelly ter Velde erin heeft verwerkt, geeft gelukkig een blosje op je wangen, maar liefde komt helaas met jaloezie en hebzucht.

Feelgood met een rauw randje

Feelgood met een rauw randje

Vecht voor jou

Emma Anna

Emma Anna is een veelzijdige auteur. Onder haar eigen naam schreef ze twee indrukwekkende historische romans en onder haar pseudoniem Emma Anna verscheen eerder dit jaar de feelgood/new adult Mijn hele leven lang. Met Vecht voor jou gaat ze nog een stapje verder met een mooi liefdesverhaal tussen twee mensen die al de nodige krassen op hun ziel hebben.

Na een traumatische relatie en een zeer gênante actie in de kroeg, lijkt het leven Hannah MacKenzie eindelijk toe te lachen. Ze heeft een nieuwe start gemaakt en staat op het punt te solliciteren naar haar droombaan; redacteur bij Wennam Publishers De sollicitatie wordt afgenomen door niemand minder dan Luc Wennam himself, directeur en tevens het slachtoffer van Hannah’s meest gênante actie ooit. Toch besluit hij haar een kans te geven en kan ze een aantal dagen later aan de slag. Ondanks dat Hannah’s hart nog niet genoeg geheeld is om een nieuwe relatie aan te kunnen en Luc zijn handen volheeft aan andere relatieperikelen, bloeit er toch iets moois tussen hen op. Het verleden heeft echter andere plannen en de vraag is of Luc en Hannah deze kunnen overwinnen of dat het hen voor altijd uiteen zal drijven.

Ik heb al een aantal andere werken van Emma Anna gelezen en keer op keer weet ze personages te creëren die je het liefst in je eigen vriendenkring zou willen hebben. Hannah verdient met haar kwetsbaarheid een knuffel, maar inspireert tegelijkertijd ook met haar strijdlust. Luc is een beetje een eikel tegen wil en dank, maar stiekem zou je hem ook een knuffel willen geven (sorry schat). 

Luc en Hannah krijgen krijgen beiden behoorlijk wat te verduren en dat maakt dat ze niet zitten te wachten op een romance. Doordat het verhaal switch tussen Luc en Hannah zie je hoe hun band zich versterkt, maar ook welke obstakels er opdoemen. Emma Anna laat op een realistische manier zien hoe ziekelijk jaloezie kan zijn en hoe dat zijn weerslag heeft op diverse levens.

Vecht voor jou tipt een aantal heftige thema’s aan en is daarmee geen standaard feelgood. Ook de manier waarop de personages met hun problemen omgaan maakt ze levensecht. Natuurlijk zitter er ook genoeg zwijmelmomenten in en de aantrekkingskracht tussen Luc en Hannah zindert van het papier af, maar je voelt ook het knaagje. Er is iets. Dat is heel goed en subtiel neergezet.

Emma Anna heeft een prettige schrijfstijl en heeft het verhaal dusdanig opgebouwd dat je het het liefst in één keer zou willen uitlezen. Tel daarbij de setting (werken bij een uitgeverij) en Hannah’s kledingkast (serieus jaloers op haar outfits) op en je hebt een prachtig verhaal met een rauw randje. Zet wel alvast een box tissues klaar.  

Ik doe liever niet aan sterren. Het enige wat ik kan zeggen is; gewoon lezen, genieten en geduldig wachten op het volgende deel ;).

Ode aan liefdesrouw

Ode aan liefdesrouw

Anna Levander is van oorsprong het pseudoniem van Annet de Jong, verslaggever Telegraaf en Dominique van der Heyde, parlementair verslaggever. Samen schreef het schrijversduo/echtpaar de politiek georiënteerde Morten-trilogie over premier Morton Mathijsen. Doodsmak is de eerste thriller die Annet de Jong zelfstandig schreef onder dit pseudoniem. Onder haar eigen naam publiceerde ze tussen 2008-2012 vier thrillers.
In Doodsmak draait het om de eerste vierentwintig uur nadat een hart verbrijzeld is. Maartje en Robin zijn, zoals ieder jaar, op vakantie op een Zuid-Europees schiereiland. Van de één op de andere dag besluit Robin haar hart te volgen en werpt ze zich in de armen van de ambitieuze politicus Cassandra Keizer, die toevallig daar ook op vakantie is. Maartje valt in een zwart gat met alle (desastreuze) gevolgen van dien. Robin daarentegen wentelt zich in een roes van verliefdheid en lust. Verblind door deze gevoelens fietst ze haar geliefde achterna een berg op, maar al gauw vraagt ze zich af of ze is ontsnapt uit een doodgebloede relatie of dat ze in de klauwen van ambitie is gelopen.
 
Doodsmak zet direct hoog in met een zinderende proloog. Twee mensen die van een klif vallen en niemand die de werkelijke toedracht weet. In de loop van het verhaal krijg je een vermoeden, maar door een wending aan het einde sta je weer op scherp. De honger naar de vraag ‘wie en waarom’ drijft je door het boek heen. Hierdoor wordt het verhaal over liefdesrouw naar een tweede plaats gedrukt. De uiteindelijke ontknoping en de twee epilogen maken dat het thrillerelement wat geforceerd aanvoelt. Het verhaal is vlot, en met vlagen humoristisch, geschreven. Het wordt vanuit verschillende perspectieven en personages verteld. Maartje vanuit de derde persoon, en Robin en Cassandra vanuit de eerste persoon. Tussendoor zijn er ook een aantal hoofdstukken besteed aan de vijf fases van liefdesrouw, waarin de stem van Annet de Jong, met haar eigen liefdesverdriet, duidelijk hoorbaar is. Door de verschillende invalshoeken lees je de pijnlijke gevolgen van een abrupte breuk en hoe een ieder daarmee omgaat. Het schrijnende is echter dat geen van de personages zegt waar het op staat, wat een hoop leed had kunnen voorkomen. Hoewel Maartje en Robin in het verhaal echt tot leven komen, lijkt Cassandra meer op een karikatuur.
 
Doodsmak schetst op een luchtige wijze een hele intieme strijd tussen twee mensen die hun relatie plots op de klippen hebben zien lopen. Het verhaal van Maartje slingert tussen hoop en wanhoop, zoals iemand de achterblijft zich ook voelt. Robin aan de andere kant toont de twijfel van de ‘veroorzaker’. Helaas sneeuwt dit alles onder aan het thrillergedeelte en de suggesties die in het personage van Cassandra er te dik bovenop liggen. Dat is zonde, want zonder de proloog en de twee epilogen is Doodsmak een prachtig maar verdrietig verhaal over twee geliefden die plots niet meer samen zijn en zich nu pas realiseren dat ze dat misschien al een hele tijd niet meer waren.
De flinterdunne lijn tussen liefde en wraak

De flinterdunne lijn tussen liefde en wraak

Kelly ter Velde is een auteur die niet stilzit. Vorig jaar kwam Zwarte Koffie (2017) uit en dit jaar zagen Tegengif  en Dragonfly het levenslicht. In 2017 publiceerde ze de ‘Om te helen’ trilogie waarin Gabriel Rouget, zijn vrouw Julia en de mysterieuze Eva de Vries een belangrijke rol spelen. In 2018 publiceerde ze Tweestrijd. Een op zichzelf staand verhaal dat de kant van Gabriel Rouget belicht. 

‘Ik zou geen enkele vrouw toelaten om mijn carrière in gevaar te brengen.’

Het is een gevleugelde uitspraak van Gabriel Rouget, een veelbelovende huisarts met een bloeiende praktijk. Zijn hart ligt vastgeketend aan metalen kettingen, de sleutel is weggegooid en voor de zekerheid heeft hij er ook nog een betonnen muur omheen gebouwd. 

Eva de Vries weet echter met één oogopslag door al die barrières heen te breken. Voor het eerst beseft Gabriel dat hij wel degelijk een hart heeft, en dat hij dat tegelijkertijd ook nog eens aan het verliezen is. Hij wil niets liever dan zijn hele hebben en houden in haar handen leggen. Een onmogelijke situatie want Eva de Vries is zijn patiënte. En dat is niet het enige probleem. De keuzes die hij in het verleden heeft gemaakt, zijn zelfs voor ware liefde onvergeeflijk.

Kelly ter Velde haalt ook in dit verhaal de meest duistere kant in haar personages naar boven. Gabriel Rouget is geen lieverdje en al helemaal niet de ideale man voor een vrouw zoals Eva de Vries. Het is knap hoe dit personage, ondanks dat hij bewust hele verkeerde keuzes maakt, toch ergens een zwakke plek heeft en zich daardoor kwetsbaar opstelt. Ook een karakter zoals Julia, een jaloerse en wraakzuchtige vrouw, krijgt het voor elkaar om sympathie bij de lezer op te wekken. Dit verhaal toont op pijnlijke wijze hoe dun de lijn tussen liefde en wraak is en dat sommige keuzes onomkeerbaar zijn.

Het verhaal wordt verteld vanuit Gabriel in de eerste persoon en switcht van heden naar verleden. Gabriel wordt geteisterd door demonen uit het verleden en zijn eigen geweten die hem parten lijkt te spelen. Het bestaan waarop hij altijd heeft vertrouwd, wankelt en dankzij Eva is hij ineens nergens meer zeker van. Zelfs niet van zichzelf. Doordat dit best een intense (gewetens)worsteling is, vraagt dat ook wel wat concentratie van de lezer. Mede ook door de wisseling in tijd, waarbinnen ook nog met flashback wordt gewerkt. 

Tweestrijd is geen verhaal dat je zo even uitleest. Dat hoeft ook niet. Het is juist een verrijking om over deze personages te lezen. Het toont dat de auteur lef heeft en van de gebaande wegen durft te gaan. Hierdoor ontstaat een duister en realistisch verhaal, waarvan je na afloop even moet bijkomen.

Spanning met een vleugje romantiek

Spanning met een vleugje romantiek

Saskia Oudshoorn – van der Meulen schreef in 2015 haar debuut Buitenspel, niet lang daarna volgde Op eenzame hoogte en deze thriller werd benoemd tot Nederlandse vrouwenthriller van het jaar 2017. Voor de Crime Compagnie Contest die begin 2018 werd georganiseerd door het schrijversplatform Sweek, herschreef ze Buitenspel en behaalde daarmee een felbegeerde finaleplaats. 

Eva Groen gaat na haar studie journalistiek aan de slag bij een dagblad in Amsterdam. Omdat ze nog een paar weken vrij heeft, besluit ze spontaan naar New York te gaan. In het vliegtuig loopt ze de mysterieuze Stephen Vredeling tegen het mooie lijf. De klikt knettert er vanaf, maar al gauw steken de twijfels hun kop op bij Eva. Iets heeft haar voorgoed beschadigd, en het lukt haar niet iemand snel toe te laten. Zelfs Stephen niet, bij wie ze zich overduidelijk op haar gemak voelt. Tegelijkertijd heeft ze ook het gevoel dat hij iets verbergt. 

Door een dramatische speling van het lot moet ze halsoverkop terug naar Nederland. Ze vergeet haar telefoon, en heeft niet meer de kans om Stephen te spreken. Terug in Nederland stapelt het verdriet zich op en Eva’s leven wordt flink overhoop gegooid. 

Gelukkig is er iemand die het beste met haar voorheeft. Pretendeert hij (of zij), want de intenties die deze persoon met Eva heeft, zijn niet bepaald kosher.

Zie jij mij brengt spanning van meerdere kanten. Je hebt aan de ene kant de relatie tussen Stephen en Eva, waar al vanaf het begin ‘iets’ mee lijkt te zijn. Saskia Oudshoorn hint subtiel naar een gebeurtenis uit het verleden van Eva waardoor ze voorgoed veranderd is. En Stephen heeft onderhuids ook iets dat wringt. Aan de andere kant heb je de dreiging die gelijk in het begin wordt ingezet; de persoon die Eva in de gaten houdt. Het verhaal wordt hiermee niet een doorsnee feelgood, maar krijgt een akelig thrillertintje mee. 

Oudshoorn heeft oog voor detail. Vooral het stuk over New York geeft je als lezer het idee dat je er zelf bent. Het nadeel is wel dat dit op sommige plekken het verhaal vertraagt omdat er teveel details worden omschreven.  Ook lijkt dit ten koste te gaan van de uitwerking van de personages. 

Het verhaal wordt vanuit het eerste perspectief verteld, waarbij de auteur wisselt tussen Eva en Stephen. In het begin is Eva veel aan het woord, maar vanaf het moment dat er per hoofdstuk gewisseld wordt, vlieg je door het verhaal heen. Het tweede gedeelte van het boek wordt vanuit de derde persoon verteld, ook weer wisselend tussen de personages. Dit geeft je als lezer over het geheel van het boek een goed totaalbeeld van de emoties, maar creëert in het tweede gedeelte wel meer afstand vanwege die perspectiefwissel.

Zie jij mij kan in meerdere opzichten worden uitgelegd in het verhaal. Het staat voor de obsessieve liefde; de wens om door een onbereikbaar iemand gezien te worden, maar ook het zien van elkaar binnen een relatie. Doordat er teveel stof wordt besteed aan details en omschrijvingen, komt niet alles volledig tot zijn recht in dit verhaal. Dat is jammer, want het is een heel interessant verhaal en Saskia Oudshoorn weet goed de spanning op te bouwen en met name tussen de twee hoofdpersonages vast te houden. 

Stiekem scheurkt het hier en daar wel wat tegen het cliché aan, maar als je van een romantisch verhaal met een vleugje spanning houdt, ga je daar echt niet wakker van liggen.  Van de cliffhanger overigens wel…

Een inspirerend verhaal

Een inspirerend verhaal

Juliëtte Heugen (25) is zeven jaar getrouwd en heeft twee kinderen. Naast schrijven is ze gek op lezen, fantaseren en de knusse gezelligheid in huis met haar gezin. Onder een pseudoniem schrijft ze New Adult en kwam onlangs haar eerste feelgood roman uit. De Gifmengster is haar eerst roman uit de Astoris-serie.

Als Anne Dyeward samen met haar familie wordt uitgenodigd aan het hof, kan ze niet vermoeden dat vanaf die dag haar leven voorgoed zal veranderen. De koning van Astoris, Nycolas II, wil zijn troon en land veilig stellen door een huwelijk te sluiten tussen de kroonprins en Anne, één van de laatste erfgenamen van de verstoten Koninklijke familie. Een strategische zet die haaks op de idealen van de vrijgevochten Anne staat. Toch besluit ze  zich in haar lot te schikken. Op deze manier hoopt ze haar familie bij elkaar te houden aan het hof en zo de vrede in het land te kunnen bewaren. Niets is minder waar. Ze moet zich staande houden in een wereld waar tirannie, achterdocht en waanzin orde van de dag zijn. De koning speelt een naar spel om haar familie uiteen te  drijven en de man waarmee ze is uitgehuwelijkt lijkt de strijd met zichzelf en zijn verleden te verliezen. 

Zo goed als het gaat, probeert Anne alles in goede banen te leiden, ze richt zich op haar studie van een verworpen geneeskunde, maar als het noodloot toeslaat en zij van hoogverraad wordt verdacht, moet ze vechten voor haar leven en dat van haar geliefden. Een strijd die haar leven lang zal gaan duren, maar die het waard is om te vechten.

Het verhaal wordt verteld vanuit Anne Dyeward, in de eerste persoon. Dat het boek nergens in de  400 pagina’s die het telt zijn kracht verliest, komt doordat Juliette Heugen een personage heeft neergezet dat zonder meer in je hart sluipt. Anne is een pittige tante met een eigen wil, maar weet haar sterke punten zo te benutten dat ze uiteindelijk alleen maar groeit in haar rol als vrouw, moeder en toekomstige koningin. Haar huwelijk met William stond niet op haar verlanglijstje en hoewel dit personage in het begin wat dubieus is, krijgt ook hij de ruimte om zich tot een volwaardige karakter te ontwikkelen. Met als resultaat een heel mooi (liefdes)verhaal tussen twee mensen die moeten leren om van elkaar te houden.Ook de overige personages hebben allemaal een eigen stem, waardoor je volledig wordt meegezogen in een andere wereld en soms het idee krijgt dat je in een film beland bent. Dit effect wordt extra versterkt door Heugens gedetailleerde omschrijvingen van de omgeving, kleding en kastelen. Astoris en haar personages komen echt tot leven.

Ondanks dat het best een heftig verhaal is en een aantal heftige thema’s aantipt zoals misbruik, persoonlijkheidsstoornis, verkrachting e.d., wordt het verhaal nergens zwaar of melancholisch. Heugen heeft een luchtige schrijfstijl en Anne’s gedachtengangen doen de lezer regelmatig grinniken. Hierdoor leest het verhaal vlot. Ook het feit dat het verhaal zich geleidelijk opbouwt met een goede spanningsboog en niet hoeft terug te grijpen in flashback e.d., heb je als lezer alle focus voor het verhaal zelf.

Een heel groot pluspunt aan De Gifmengster is de accurate beschrijvingen van o.a. middeleeuwse gewoonten,  (kruiden)geneeskunde en verloskunde. Heugen schrijft in haar dankwoord dat ze feit en fictie samen heeft willen voegen en dat is zeker gelukt. Het verhaal wordt hierdoor extra verdiept tot tot een inspirerend geheel die ook voor de moderne lezer een wijze les bevat.

Juliëtte Heugen draagt dit boek op aan alle vrouwen voor wie zij bewondering heeft en tussen de regels door is De Gifmengster ook een eerbetoon aan vrouwen die op hun weg van meisje naar volwassen vrouw leren om op hun eigen benen te staan en te vechten voor hun geliefden. Een boek dat het dubbel en dwars waard is om te lezen.

Zinderend spannend verhaal

Zinderend spannend verhaal

Kelly ter Velde begon op haar vijfentwintigste met het schrijven van langere verhalen, en niet zonder succes. Ze heeft al aardig wat publicaties op haar naam staan, o.a. Zwarte Koffie (2017) en Tweestrijd (2018). Na de finale gehaald te hebben van de #CrimeCompagnieContest met haar thriller Dragonfly begon Kelly met het schrijven van Tegengif. Regelmatig plaatste ze een hoofdstuk op het schrijversplatform Sweek. Het verhaal kreeg vele volgers, ik was er één van, en zorgde ervoor dat Kelly met nog meer passie het verhaal schreef. 

Dat de passie ook van de pagina’s afspat is duidelijk te merken. In Tegengif draait het om cardioloog Jazzlyn Abbey. Een gedreven jonge vrouw die goed is in haar werk, maar minder goed in de emoties die het leven met zich meebrengt. Ze gaat ze daarom ook liever uit de weg. Wanneer de gevreesde Dr. Liam Wilson als hoofd-cardiologie wordt benoemd is dat letterlijk en figuurlijk een steek in haar hart. Gek genoeg is het diezelfde arts die het vuur in haar hart weer lijkt aan te wakkeren, en zij bij hem. Beiden zijn echter getekend door de demonen uit het verleden en hoewel Jazzlyn niets van haar afkomst weet, behalve een naam, een foto en een overlijdensbericht, weet Liam Wilson dondersgoed waar hij vandaan komt. Een plek die hij met hart en ziel probeert te verbergen. 

Het verhaal drijft voornamelijk op de strijd tussen Jazzlyn en Liam. De spanning wordt goed opgevoerd en als lezer krijg je de neiging om af en toe iemand te slaan. Met name Liam. Het knappe van dit verhaal is dat beide personages een geheel eigen stem hebben, waardoor ze geloofwaardig zijn en waarbij hun zwakke punten worden aangetipt. Jazzlyn heeft zo ook haar duistere kanten en Liam is, zoals hij zelf zegt niet slecht, maar komt van een slechte plek. Dat maakt dat ze allebei een plekje in je hart krijgen en dat het lastig wordt om hun acties te veroordelen.  

Niet alleen is de (erotische) spanning tussen Jazzlyn en Liam voelbaar, er dreigt meer. Zo is het verleden  van beiden belangrijk en is de rol van Dr. Lang ook iets waar je als lezer steeds nieuwsgieriger naar wordt. Doordat het verhaal wisselt tussen Jazzlyn en Liam krijg je het verhaal van twee kanten te zien. Je leest hun motivaties, maar tegelijkertijd ook hun strubbelingen. Ieder hoofdstuk eindigt ook subtiel met een cliffhanger waardoor je dit verhaal het liefst in één keer uitleest. 

Tegengif is een zinderend spannend verhaal, met een cliffhanger van een einde. Niet goed voor het hart van de lezer, maar wel een teken dat het verhaal geschreven is door een auteur die weet hoe ze een goed en geloofwaardig verhaal moet neerzetten. 

Vergiftigd

Vergiftigd

-1-

 
De dood herken je aan de lucht. Dit keer walmde er een penetrante stank doorheen die hij niet thuis kon brengen. Inspecteur Espen Elliot drukte zijn pols tegen zijn neus en ademde diep in. Zijn eigen aftershave voerde voor een fractie de boventoon, maar de zure geur van kots en uitwerpselen drongen zich op. Halverwege de gang zat een grote donkere vlek op het rode tapijt met in het midden iets wat leek op een uitgedroogde kattendrol. Bleekvlekken her en der konden niet verbloemen dat hij zojuist een levensgrote kattenbak was ingelopen. Alleen de lucht van absorberende steentjes ontbrak, die werd vervangen door een andere bekende lucht; ontbindend lijk. Het leidde hem naar de keuken.
    ‘Deze maand is het thema kat volgens mij.’ Dr. Bremmer leunde tegen het aanrecht. Zijn kleine gestalte was precies in verhouding met de nauwe keuken. Zijn assistent maakte foto’s van het lijk dat aan de keukentafel zat. Een ander teamlid deed een van de dode katten in een plastic zak. Espen bleef op de drempel staan. Het was al krap voor twee personen, laat staan voor een heel team, een slachtoffer en, als hij goed geteld had, zeven kattenlijken.
    ‘Hoe lang zit hij hier al?’
    ‘Een paar dagen,’ mompelde Bremmer zonder op te kijken.
    ‘Weet je al iets van de doodsoorzaak?’
    ‘Ik gok de vis.’
    De ondefinieerbare geur had vorm gekregen. Espen drukte nogmaals zijn pols tegen zijn neus. Dit keer hielp het niet. Bremmer grinnikte.
    ‘Kamfer of pepermuntolie werkt bij ons het beste. Maar tegen deze stankexplosie is alleen een niet werkend reukorgaan opgewassen. Met dat zonnetje op het raam wordt het ook niet beter.’
    ‘Rotte vis?’ Hij knikte naar het bord dat het hoofd van het slachtoffer droeg. De rest van het lijf hing als een zak vleessoep met botten tegen de tafel aan.
    ‘Ik denk eerder verkeerd klaargemaakte vis.’ Bremmer tuurde over een kleine bril naar zijn aantekeningen. ‘Zowel kat als eigenaar hebben gulzig gegeten van het maal. Blijkbaar smaakte het. Ze konden er een tweede keer van genieten.’ Hij maakte een overbodig gebaar naar het opgedroogde kots dat in een plasje naast het bord lag, en in druipsporen aan de tafelpoten geplakt zat. ‘Als het langer had geduurd, hadden de slachtoffers ook een nare vorm van buikloop ervaren, maar hier was het gif snel. Het verlamde alle spieren en zo ook die van het ademhalingssysteem. Met verstikking tot gevolg.’ De laatste kat ging in een plastic zak. Dr. Bremmer gaf het teken om de brancard naar binnen te brengen.
    ‘Verkeerd klaargemaakt als in kogelvis?’
    ‘Dat weet ik pas morgenmiddag als de resultaten binnen zijn.’
    ‘Dat maakt het moord.’
    ‘Of zelfmoord, of een dom ongeluk omdat meneer hier niet kon koken.’ Bremmer keek hem aan met zijn bekende ‘jij bent de detective’ blik. ‘Uw collega zit trouwens in de woonkamer. Ik heb de jongens van uniform erbij gezet om haar bij te staan. Kunnen ze gelijk kennismaken.’ Hij trok zijn mondhoeken op in een veelbetekenende glimlach. Dr. Bremmer was wat ze noemden een dinosaurus in het vak. Al tweeëntwintig jaar was hij het hoofd van de forensische pathologie en daar gedroeg hij zich ook naar. Iedere nieuweling, en dat was je de eerste vijf jaar van je carrière volgens hem, werd met een zekere mate van minachting behandeld.
De woonkamer rook anders dan de keuken en gang, maar frisser was niet het juiste woord. De zon die de achterkamer bescheen, warmde de lucht op tot een broeierig geheel van stof, etensresten en kat met nierfalen. Een aantal stankbronnen keken hem onverschrokken aan vanaf een houten tafel, maar het was duidelijk dat er nog meer rondscharrelden. Eentje schoot er tussen zijn benen door en het bewegen van het gordijn in de voorkamer verraadde dat er daar één of meerderen schuilgingen. Het roodbruine tapijt diende ook hier ter vervanging voor een kattenbak.
    Jitske Heijmans zat op het puntje van een lederen bank met haar hoofd tussen haar knieën. Kevin en Tanja stonden er verloren naast. Geen van beiden was op het idee gekomen om een glaasje water te halen. Of misschien waren ze wel op het idee gekomen, maar werden ze tegengehouden door wat er in de keuken was gebeurd.
   ‘Behoeft het tapijt inspectie?’ Zijn opmerking zou de situatie ongemakkelijker maken, maar meestal was dat de juiste remedie. Troost en medeleven waren nu niet van toepassing. Als ze niet tegen het leven kon, had ze maar voor een kantoorbaan moeten kiezen.
   ‘Sorry, ik werd even niet goed. Het is de eerste keer dat ik …’ Ze richtte haar hoofd op en keek hem met natte ogen aan, ‘Het is…’ Kokhalzend stond ze op, mompelde iets van sorry en rende toen naar de gang. Kevin haalde zijn schouders op.
   ‘Is er wat bekend van het slachtoffer?’ zuchtte Espen.
   ‘Het huis staat geregistreerd op naam van Robert Dicksen, een alleenstaande man van negenenzestig. Een buurvrouw klaagde over de stank.’
   ‘En wanneer heeft ze hem voor het laatst gezien?’
   ‘Dat is lastig te zeggen. Hij kwam niet veel buiten, haalde eens in de week boodschappen en voor de rest zat hij binnen in huis. Er wordt voornamelijk over hem geklaagd. We kregen iedere week wel een melding. Jitske is laatst nog geweest, zei ze.’
   ‘Waarvoor?’
   ‘Stank en de katten. Buurtbewoners waren bang dat hij ze verwaarloosde. Ze zouden onder de wormen en vlooien zitten.’ Hij wreef met de neus van zijn schoen langs zijn scheen. Espen voelde zelf ook wat kriebelen bij zijn enkels. Instinctief keek hij naar de vloer. Met een beetje fantasie zag hij een leger zwarte bloedzuigertjes zijn kant op marcheren, maar het tapijt was nog steeds roodbruin met vlekken. Alleen de slijtplekken leken op de verkeerd plaats te zitten.
   ‘Zijn de meubels verplaatst?’ Het tv meubel stond tegen de buitenmuur, maar verhulde niet dat er een kleiner meubel hoorde te staan. Voor het kastjes op de grond zaten slijtplekken van iets wat herhaaldelijk heen en weer was geschoven.

Meer lezen? Klik dan hier