Categorie: Roman

De flinterdunne lijn tussen liefde en wraak

De flinterdunne lijn tussen liefde en wraak

Kelly ter Velde is een auteur die niet stilzit. Vorig jaar kwam Zwarte Koffie (2017) uit en dit jaar zagen Tegengif  en Dragonfly het levenslicht. In 2017 publiceerde ze de ‘Om te helen’ trilogie waarin Gabriel Rouget, zijn vrouw Julia en de mysterieuze Eva de Vries een belangrijke rol spelen. In 2018 publiceerde ze Tweestrijd. Een op zichzelf staand verhaal dat de kant van Gabriel Rouget belicht. 

‘Ik zou geen enkele vrouw toelaten om mijn carrière in gevaar te brengen.’

Het is een gevleugelde uitspraak van Gabriel Rouget, een veelbelovende huisarts met een bloeiende praktijk. Zijn hart ligt vastgeketend aan metalen kettingen, de sleutel is weggegooid en voor de zekerheid heeft hij er ook nog een betonnen muur omheen gebouwd. 

Eva de Vries weet echter met één oogopslag door al die barrières heen te breken. Voor het eerst beseft Gabriel dat hij wel degelijk een hart heeft, en dat hij dat tegelijkertijd ook nog eens aan het verliezen is. Hij wil niets liever dan zijn hele hebben en houden in haar handen leggen. Een onmogelijke situatie want Eva de Vries is zijn patiënte. En dat is niet het enige probleem. De keuzes die hij in het verleden heeft gemaakt, zijn zelfs voor ware liefde onvergeeflijk.

Kelly ter Velde haalt ook in dit verhaal de meest duistere kant in haar personages naar boven. Gabriel Rouget is geen lieverdje en al helemaal niet de ideale man voor een vrouw zoals Eva de Vries. Het is knap hoe dit personage, ondanks dat hij bewust hele verkeerde keuzes maakt, toch ergens een zwakke plek heeft en zich daardoor kwetsbaar opstelt. Ook een karakter zoals Julia, een jaloerse en wraakzuchtige vrouw, krijgt het voor elkaar om sympathie bij de lezer op te wekken. Dit verhaal toont op pijnlijke wijze hoe dun de lijn tussen liefde en wraak is en dat sommige keuzes onomkeerbaar zijn.

Het verhaal wordt verteld vanuit Gabriel in de eerste persoon en switcht van heden naar verleden. Gabriel wordt geteisterd door demonen uit het verleden en zijn eigen geweten die hem parten lijkt te spelen. Het bestaan waarop hij altijd heeft vertrouwd, wankelt en dankzij Eva is hij ineens nergens meer zeker van. Zelfs niet van zichzelf. Doordat dit best een intense (gewetens)worsteling is, vraagt dat ook wel wat concentratie van de lezer. Mede ook door de wisseling in tijd, waarbinnen ook nog met flashback wordt gewerkt. 

Tweestrijd is geen verhaal dat je zo even uitleest. Dat hoeft ook niet. Het is juist een verrijking om over deze personages te lezen. Het toont dat de auteur lef heeft en van de gebaande wegen durft te gaan. Hierdoor ontstaat een duister en realistisch verhaal, waarvan je na afloop even moet bijkomen.

Spanning met een vleugje romantiek

Spanning met een vleugje romantiek

Saskia Oudshoorn – van der Meulen schreef in 2015 haar debuut Buitenspel, niet lang daarna volgde Op eenzame hoogte en deze thriller werd benoemd tot Nederlandse vrouwenthriller van het jaar 2017. Voor de Crime Compagnie Contest die begin 2018 werd georganiseerd door het schrijversplatform Sweek, herschreef ze Buitenspel en behaalde daarmee een felbegeerde finaleplaats. 

Eva Groen gaat na haar studie journalistiek aan de slag bij een dagblad in Amsterdam. Omdat ze nog een paar weken vrij heeft, besluit ze spontaan naar New York te gaan. In het vliegtuig loopt ze de mysterieuze Stephen Vredeling tegen het mooie lijf. De klikt knettert er vanaf, maar al gauw steken de twijfels hun kop op bij Eva. Iets heeft haar voorgoed beschadigd, en het lukt haar niet iemand snel toe te laten. Zelfs Stephen niet, bij wie ze zich overduidelijk op haar gemak voelt. Tegelijkertijd heeft ze ook het gevoel dat hij iets verbergt. 

Door een dramatische speling van het lot moet ze halsoverkop terug naar Nederland. Ze vergeet haar telefoon, en heeft niet meer de kans om Stephen te spreken. Terug in Nederland stapelt het verdriet zich op en Eva’s leven wordt flink overhoop gegooid. 

Gelukkig is er iemand die het beste met haar voorheeft. Pretendeert hij (of zij), want de intenties die deze persoon met Eva heeft, zijn niet bepaald kosher.

Zie jij mij brengt spanning van meerdere kanten. Je hebt aan de ene kant de relatie tussen Stephen en Eva, waar al vanaf het begin ‘iets’ mee lijkt te zijn. Saskia Oudshoorn hint subtiel naar een gebeurtenis uit het verleden van Eva waardoor ze voorgoed veranderd is. En Stephen heeft onderhuids ook iets dat wringt. Aan de andere kant heb je de dreiging die gelijk in het begin wordt ingezet; de persoon die Eva in de gaten houdt. Het verhaal wordt hiermee niet een doorsnee feelgood, maar krijgt een akelig thrillertintje mee. 

Oudshoorn heeft oog voor detail. Vooral het stuk over New York geeft je als lezer het idee dat je er zelf bent. Het nadeel is wel dat dit op sommige plekken het verhaal vertraagt omdat er teveel details worden omschreven.  Ook lijkt dit ten koste te gaan van de uitwerking van de personages. 

Het verhaal wordt vanuit het eerste perspectief verteld, waarbij de auteur wisselt tussen Eva en Stephen. In het begin is Eva veel aan het woord, maar vanaf het moment dat er per hoofdstuk gewisseld wordt, vlieg je door het verhaal heen. Het tweede gedeelte van het boek wordt vanuit de derde persoon verteld, ook weer wisselend tussen de personages. Dit geeft je als lezer over het geheel van het boek een goed totaalbeeld van de emoties, maar creëert in het tweede gedeelte wel meer afstand vanwege die perspectiefwissel.

Zie jij mij kan in meerdere opzichten worden uitgelegd in het verhaal. Het staat voor de obsessieve liefde; de wens om door een onbereikbaar iemand gezien te worden, maar ook het zien van elkaar binnen een relatie. Doordat er teveel stof wordt besteed aan details en omschrijvingen, komt niet alles volledig tot zijn recht in dit verhaal. Dat is jammer, want het is een heel interessant verhaal en Saskia Oudshoorn weet goed de spanning op te bouwen en met name tussen de twee hoofdpersonages vast te houden. 

Stiekem scheurkt het hier en daar wel wat tegen het cliché aan, maar als je van een romantisch verhaal met een vleugje spanning houdt, ga je daar echt niet wakker van liggen.  Van de cliffhanger overigens wel…

Een inspirerend verhaal

Een inspirerend verhaal

Juliëtte Heugen (25) is zeven jaar getrouwd en heeft twee kinderen. Naast schrijven is ze gek op lezen, fantaseren en de knusse gezelligheid in huis met haar gezin. Onder een pseudoniem schrijft ze New Adult en kwam onlangs haar eerste feelgood roman uit. De Gifmengster is haar eerst roman uit de Astoris-serie.

Als Anne Dyeward samen met haar familie wordt uitgenodigd aan het hof, kan ze niet vermoeden dat vanaf die dag haar leven voorgoed zal veranderen. De koning van Astoris, Nycolas II, wil zijn troon en land veilig stellen door een huwelijk te sluiten tussen de kroonprins en Anne, één van de laatste erfgenamen van de verstoten Koninklijke familie. Een strategische zet die haaks op de idealen van de vrijgevochten Anne staat. Toch besluit ze  zich in haar lot te schikken. Op deze manier hoopt ze haar familie bij elkaar te houden aan het hof en zo de vrede in het land te kunnen bewaren. Niets is minder waar. Ze moet zich staande houden in een wereld waar tirannie, achterdocht en waanzin orde van de dag zijn. De koning speelt een naar spel om haar familie uiteen te  drijven en de man waarmee ze is uitgehuwelijkt lijkt de strijd met zichzelf en zijn verleden te verliezen. 

Zo goed als het gaat, probeert Anne alles in goede banen te leiden, ze richt zich op haar studie van een verworpen geneeskunde, maar als het noodloot toeslaat en zij van hoogverraad wordt verdacht, moet ze vechten voor haar leven en dat van haar geliefden. Een strijd die haar leven lang zal gaan duren, maar die het waard is om te vechten.

Het verhaal wordt verteld vanuit Anne Dyeward, in de eerste persoon. Dat het boek nergens in de  400 pagina’s die het telt zijn kracht verliest, komt doordat Juliette Heugen een personage heeft neergezet dat zonder meer in je hart sluipt. Anne is een pittige tante met een eigen wil, maar weet haar sterke punten zo te benutten dat ze uiteindelijk alleen maar groeit in haar rol als vrouw, moeder en toekomstige koningin. Haar huwelijk met William stond niet op haar verlanglijstje en hoewel dit personage in het begin wat dubieus is, krijgt ook hij de ruimte om zich tot een volwaardige karakter te ontwikkelen. Met als resultaat een heel mooi (liefdes)verhaal tussen twee mensen die moeten leren om van elkaar te houden.Ook de overige personages hebben allemaal een eigen stem, waardoor je volledig wordt meegezogen in een andere wereld en soms het idee krijgt dat je in een film beland bent. Dit effect wordt extra versterkt door Heugens gedetailleerde omschrijvingen van de omgeving, kleding en kastelen. Astoris en haar personages komen echt tot leven.

Ondanks dat het best een heftig verhaal is en een aantal heftige thema’s aantipt zoals misbruik, persoonlijkheidsstoornis, verkrachting e.d., wordt het verhaal nergens zwaar of melancholisch. Heugen heeft een luchtige schrijfstijl en Anne’s gedachtengangen doen de lezer regelmatig grinniken. Hierdoor leest het verhaal vlot. Ook het feit dat het verhaal zich geleidelijk opbouwt met een goede spanningsboog en niet hoeft terug te grijpen in flashback e.d., heb je als lezer alle focus voor het verhaal zelf.

Een heel groot pluspunt aan De Gifmengster is de accurate beschrijvingen van o.a. middeleeuwse gewoonten,  (kruiden)geneeskunde en verloskunde. Heugen schrijft in haar dankwoord dat ze feit en fictie samen heeft willen voegen en dat is zeker gelukt. Het verhaal wordt hierdoor extra verdiept tot tot een inspirerend geheel die ook voor de moderne lezer een wijze les bevat.

Juliëtte Heugen draagt dit boek op aan alle vrouwen voor wie zij bewondering heeft en tussen de regels door is De Gifmengster ook een eerbetoon aan vrouwen die op hun weg van meisje naar volwassen vrouw leren om op hun eigen benen te staan en te vechten voor hun geliefden. Een boek dat het dubbel en dwars waard is om te lezen.