Mijn woorden, zinnen en verhalen.

Verpest

-1-

Met ingehouden adem rommelde Sam aan de deurklink. Theoretisch gezien overtrad ze de wet niet, ze had immers de sleutels van het appartement. Dat ze die sleutels met een smoes bij de onderbuurvrouw had ontfutselt, liet ze voor het gemak achterwege.  Ze draaide voorzichtig de deur open en bereidde zich voor op een ravage. Als Sarah vermoord was, dan moest dat hier zijn gebeurd. Maar alles stond nog keurig op zijn plek. Sarah hield blijkbaar van roze en goedkoop ogende accessoires. Alles in set van twee.

Het voelde verkeerd om hier te zijn. Sarah en zij waren geen vriendinnen. Ze waren collega’s op dezelfde redactie. Dat, en hun honger naar promotie, was het enige wat ze gemeen hadden. Sam had geen flauw benul wat ze hier precies deed. Alsof er op de salontafel een briefje zou liggen met wat er was gebeurd. Er lag niets. Van waar ze stond kon ze de tafel en de bank zien, alleen de kussens lagen scheef. Voor de rest stond alles dwangmatig recht. Zelfs de kaarsjes op de vensterbank stonden op gelijke afstand van elkaar. 

Langzaam liep ze de woonkamer in. Het geluid van schuivend meubilair deed haar stilstaan. Vlak bij haar hoofd hoorde ze een metaalachtige klik. Ademloos bleef ze staan. Iedere beweging kon fataal worden. In een flits zag ze de foto’s uit het politierapport voor zich. Sarah lag halfnaakt onderaan de betonnen strandafgang. Een fatale val vanwege een gebroken hak. Zelf geloofde ze die theorie niet. Ze had het inspecteur Espen Elliot proberen wijs te maken, maar zoals gewoonlijk drong ze niet tot hem door.  Als hij had geluisterd, was er nu niet een wapen op haar gericht. Ze slikte. De koude blik in Sarah’s ogen lieten zich niet verdringen. Het zouden haar eigen ogen kunnen zijn. 

‘Wat doe jij hier?’ Een bekende stem klonk naast haar. Langzaam ademde ze uit. Espen stond tegen de muur en vergrendelde zijn wapen. Bij het terugsteken in zijn kontzak ging zijn jeansblouse iets omhoog. Onbedoeld gleed haar blik naar het blote stukje huid dat zich toonde. Ze vloekte inwendig dat ze zich hierdoor liet afleiden. 

‘Ik kom de planten water geven,’ loog ze. Naast secuur neergezette prularia was er geen plant te bekennen. ‘En wat doe jij hier? Het was toch een ongeluk?’ Ze zag dat de computer aanstond. Een aantal documenten waren geopend. ‘Ben je iets op het spoor?’

‘Niets, dat jij hoeft te weten.’ Hij duwde zachtjes tegen haar schouder, maar ze gaf niet mee. Hij was hier zonder collega’s, de ruimte was niet afgezet en hij droeg geen bescherming. Ze gokte dat hij hier zijn boekje te buiten ging.

‘Zeg nou maar eerlijk. Het was geen ongeluk.’ Ze boog haar gezicht iets dichter naar de zijne toe. Zijn lichtblauwe ogen gleden uit haar blik naar haar mond en weer terug. Hij glimlachte.

‘Nee, Nancy Drew, dat was het inderdaad niet. En daarom moet jij je er niet mee bemoeien.’ Hij haalde  zijn hand door zijn donkere haren en liep terug naar de computer.

‘Het waren de schoenen die de doorslag gaven, toch?’ Ze volgde hem gedreven omdat ze wist dat ze gelijk had. Zij was degene geweest die hem erop had gewezen dat er iets niet klopte met de kleding die Sarah droeg. Ze zag eruit als een goedkope escort, zo zal ze zich nooit kleden. De schoenen die ze droeg, waren niet alleen twee maten te klein, er klopte ook iets niet aan de hak. Volgens haar eigen theorie was die eraf geslagen en niet gebroken.

Zonder te reageren ging hij zitten. Over zijn schouder keek ze mee. De documenten op het scherm kwamen haar niet bekend voor. Sarah’s werk was niet bepaald inspirerend. Ze schreef over lifestyle en dat deed ze stijlloos. Het laatste waar ze aan werkte was het nieuwe fenomeen ‘sugar daddy’; Knappe meiden die mannen met geld zochten. 

‘Klik hier eens op.’ Ze boog zich  over zijn schouder en schoof zijn hand met muis naar het internetlogo. Direct kwam de pagina van een exclusieve datingsite op. Sarah’s profiel stond nog open. Haar match glimlachte terug. ‘Hem ken ik.’

‘Iedereen kent hem,’ reageerde Espen met zijn blik strak op het beeldscherm, ‘hij is de CEO van Customa marketing. Wat hij per maand binnenharkt, krijg ik in vijf jaar niet bij elkaar.’ 

‘Misschien kan hij meer vertellen over haar ‘ongeluk’.’ Ze maakte de aanhalingstekens in de lucht. Espen had nu wel zijn hoofd haar kant op gedraaid, maar zijn blik was allesbehalve positief.

‘Als hij er iets vanaf weet, dan heeft hij er waarschijnlijk mee te maken.’

‘Of hij durft niets te zeggen omdat hij bedreigd wordt. Hij verdient tonnen. Die mannen zijn een makkelijk doelwit.’

‘Die mannen zijn gewend om bedreigd te worden.’ Espen stond op. Ondanks zijn postuur en het feit dat hij een kop groter was, imponeerde hij haar niet. In gevecht met wat ze zou doen, keek ze tegen zijn baardje van een dag aan. Ineens schoot het beeld van de scheve kussens door haar hoofd. Ze haastte zich naar de bank en bekeek het lichtroze gevaarte. Iemand had wat tussen de kussens gestopt. Ze haalde ze opzij tot er een stukje zwart plastic tevoorschijn kwam. Espen hield haar op tijd tegen. Met zijn hand afgeschermd in een latex handschoen trok hij de telefoon tussen de zitting vandaan. Een klein onopvallend ding prijkte tussen zijn duim en wijsvinger.

‘Is deze van Sarah?’

Sam schudde haar hoofd. ‘Dit lijkt me meer een mannending.’ 

‘Ja, klopt. Ik had hem ook  bij mijn undercover werk.’

‘Undercover?’ Ze hoorde hoe dom haar eigen opmerking klonk, maar de tandwielen in haar hoofd waren in gang gezet. Het complot werd steeds ingewikkelder. Misschien werd Sarah wel achtervolgd of in de gaten gehouden.

‘Wat ik bedoel is dat je zo’n onopvallende telefoon gebruikt om zaken in het geheim te doen.’

‘Zoals wandelen met een dinosaurus in de dierentuin om niet op te vallen?’ Dit kon alleen maar betekenen dat iemand hen op het verkeerde been probeerde te zetten. De kussen waren te overdreven rommelig neergezet. Ze viste haar eigen I-phone uit haar tas op zoek naar een oplossing.

‘Wat ga jij doen?’

‘Een afspraak maken met Meneer Hartman.’ 

‘Dat doe je niet.’ Hij trok de telefoon uit haar handen. Ze hield hem tegen door zijn pols te grijpen. Zijn hartslag pulseerde in haar vingertoppen.

‘Hij weet misschien van wie de telefoon is.’

‘Dat is meestal een reden om iemand te vermoorden.’ Hij had het hardop gezegd. Moord. Sarah Claesens was niet verongelukt, maar vermoord. Iemand had Sarah moedwillig als goedkope escort gekleed en haar dood op een ongeluk doen lijken. 

‘Hebben ze haar van de trap gegooid?’

‘Nee, het tweede autopsie rapport-‘ Espen slikte zijn laatste woorden in.

‘Je hebt een tweede autopsie laten doen?’ Ze juichte in stilte. Hij had dan toch naar haar geluisterd. 

‘Buiten de boeken om, dus graag je mond hierover.’ Hij liep terug naar de computer

‘En? Hadden ze iets over het hoofd gezien?’  Hongerig achtervolgde ze hem. 

‘Nee, Sam,’ met een zucht draaide hij zich om, waardoor ze bijna frontaal tegen hem aanbotste. Hij ontweek haar ogen. 

‘Dit weekend is het benefiet gala van de Lionsclub. Hartman organiseert dat. Als we kaartjes kunnen krijgen dan -‘

‘Jij blijft uit de beurt van Hartman en die hele zaak.’ Doordringend keek hij haar aan en pakte haar bij de schouders alsof ze een peuter was die streng moest worden toegesproken.

‘Waarom?’ Verontwaardigd duwde ze zijn handen van haar af. ‘Je kan me toch niet tegenhouden. Dit moet tot op de bodem onderzocht worden en als jullie het niet doen, doe ik het.’ Ze keek hem  vastberaden aan. Ze trilde maar wilde dat niet laten zien. Haar houding moest tonen dat ze het meende.

‘Je kan je niet als journalist mengen in een politieonderzoek.’

‘Misdaadjournalistiek doet niets anders.’

‘Je schrijft een column voor de lokale  krant, dat is geen misdaadjournalistiek!’ Hij sloeg zijn armen over elkaar om daarmee de discussie te eindigen.

‘Je zegt zelf ook dat er iets niet klopt. Waarom laat je anders een tweede autopsie doen?’

‘Officieel weet je niet…’

‘Waarom?’ Ze waren allebei harder gaan praten. ‘Als ze iets gemist hebben tijdens de eerste autopsie moet dat toch genoemd worden?’

‘Ze hebben niets gemist. Het hele autopsierapport was vals!’

‘Vals?’ 

Espen beet op zijn duimnagel. Hij had zijn mond voorbij gepraat. Dr Lomans was een gerespecteerd forensisch patholoog. Die zal niet zomaar de resultaten aanpassen. 

Meer lezen? Klik dan hier

Verpest is als Quiller te lezen op vrouwenthrillers.nl

Verder Bericht

Vorige Bericht

Laat een reactie achter

© 2018 woorden van Meij

Thema door Anders Norén