Maand: januari 2019

Een klassieker in een moderne jas

Een klassieker in een moderne jas

Deze recensie is geschreven voor vrouwenthrillers.nl
Lulu Taylor komt van oorsprong uit Oxfordshire. Ze studeerde Engelse literatuur aan de universiteit en werkte als redacteur in Londen. Ze redigeerde en begeleidde vele auteurs, maar besloot na tien jaar om de rollen om te draaien. Haar hoofdonderwerp was het glamoureuze leven van de high society van Engeland, maar in 2012 maakte ze de overstap naar een ander genre en werden haar boeken mysterieuzer. The Winter Folly uit 2013 is het eerste boek in haar nieuwe stijl. Dit jaar kwam de Nederlandse vertaling Wintergeheimen uit.
De titel verwijst naar het geheim dat de sinistere toren op het landgoed van Fort Stirling met zich meedraagt en generaties verwoest. Alexandra Crewe is een gevallen vrouw. Ze verliet haar echtgenoot en leeft in zonde met Nicky Stirling op het landgoed. Door een wrede wending van het lot kunnen ze toch trouwen en een gezin stichten. Het geluk lacht hen toe, maar het geheim van de toren openbaart zich en Alexandra neemt een desastreuze beslissing. Bijna veertig jaar later komt Deliah Young de nieuwe lord Stirling tegen. Ze worden verliefd, trouwen, maar eenmaal in haar rol als de ‘vrouw van’ merkt ze dat het geheim van de toren ook op hun geluk drukt. Terecht vraagt ze zich af; was haar huwelijk een vergissing of kan ze het heden helen door het verleden te ontrafelen?
 
Wintergeheimen doet denken aan de klassiekers van de Brontë zusjes, maar dan in een moderne jas. Taylor heeft een gedetailleerde en prettige schrijfstijl waarmee ze de lezer het verhaal laat beleven. Tegelijkertijd zet ze een mooi tijdsbeeld neer en toont ze hoe zwaar een erfenis kan drukken op de toekomst. Het verhaal wordt vanuit Alexandra en Deliah verteld in de derde persoon en wisselt per hoofdstuk van personage en tijd, met uitzondering van het derde deel. Op deze manier raak je langzaam vervlochten met de verhaallijn en werk je naar een ontknoping toe waarin je antwoord krijgt op wat er is gebeurd en of de personages dit te boven kunnen komen. De personages zijn één van de sterke punten van dit boek. Ze gaan op een prettige manier onder je huid zitten. Taylor geeft ze een geheel eigen stem en laat levensechte personen zien, zonder naar het cliché te neigen. Soms draait een personage erg snel bij, maar het is niet onoverkomelijk of ongeloofwaardig voor het verhaal. Een ander sterk punt is de setting. Alles is zo herkenbaar en met de juiste dosis aan details beschreven dat het als een film voorbij trekt. Het thema draait om de last die je van je ouders meekrijgt, dat kan een fysieke erfenis zijn of een emotionele, maar ook een materiële. Taylor laat hiermee ook de worsteling zien van de ‘rijke families’ die gebukt gaan onder de financiën van een monumentaal huis.
 
Wintergeheimen is een meeslepende roman in de stijl van Jane Eyre en Wuthering Heights. Stiekem wil je dit boek niet uitlezen, maar voor altijd blijven ronddwalen op het landgoed van Fort Stirling.
Een verhaal dat verteld moet worden.

Een verhaal dat verteld moet worden.

Deze recensie is geschreven voor vrouwenthrillers.nl
Engelina Fenn houdt niet van spruitjes maar wel van lezen en schrijven. Eerder publiceerde ze al een aantal korte verhalen in twee bundels en ze schrijft wekelijks een column. Ze heeft een turbulent leven achter de rug en dat bracht ze onlangs uit als haar debuut Ontsnapt aan de dood. Monica werkt in het pension van haar vriend Willem. Daarnaast heeft ze nog een baantje in de kroeg. Als de Schot Collin een kamer huurt is ze direct van hem gecharmeerd. Hij geeft aan voor een langere tijd een kamer te willen huren en eventueel ook wat mee te willen helpen in het pension omdat hij toch geen werk heeft. Monica stemt in, het is best druk, en als hij even later vraagt of zijn vriend Jimmy ook voor een langere tijd een kamer kan huren ziet ze daar geen kwaad in. Het blijkt echter dat Jimmy en Collin zich bezighouden met zaken waar ze beter uit kan blijven. Helaas zet één verkeerde keuze haar leven voorgoed op z’n kop en moet ze voor altijd over haar schouder blijven kijken.
Ontsnapt aan de dood is zodanig opgebouwd dat het moeilijk weg te leggen is. Fenn heeft de spanningsboog kundig gespannen en het tempo zit er van begin tot het eind aardig in. Het feit dat het (deels) autobiografisch is, werkt daar ook aan mee. Helaas vliegt het verhaal wel uit de bocht door het hoofdpersonage en de manier van vertellen. Het verhaal wordt vanuit Monica verteld in de eerste persoon. Hierdoor beleef je het verhaal dicht op de huid, alleen is het onduidelijk of Monica wel een eerlijk beeld schept van zichzelf. In het begin komt ze over als een naïeve tiener, wat weer wringt met haar werkzaamheden, daarna verandert het beeld naar een ontzettend naïeve vrouw. Echter halverwege krijg je het idee dat ze de vermoorde onschuld probeert te spelen en is het moeilijk om nog sympathie voor dit personage te voelen. Dat komt ook door de manier van vertellen. Het verhaal wordt verteld alsof het een grappige anekdote is, en hele heftige gebeurtenissen worden met semi-droge, soms zelf puberale, opmerkingen afgedaan. Ook de handelingen van de personages komen niet overeen met wat ze zeggen. De luchtigheid die waarschijnlijk gebruikt is om het niet al te zwaar te maken, het verhaal op zich is heftig genoeg, had zich beter kunnen beperken tot de dialogen. Het autobiografische element is een pluspunt en een valkuil tegelijk. Het geeft een lading aan het verhaal waardoor je het idee hebt dat je dit boek wel moet lezen en de waarschuwing is ook reëel; voor je het weet zit je in een duistere wereld waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. Aan de andere kant, bovengenoemde punten maken het een beetje ongeloofwaardig, waardoor je extra kritisch naar iedere gebeurtenis kijkt.
Ontsnapt aan de dood is een aangrijpend verhaal dat zeker verteld moet worden. Helaas is het in uitwerking niet geslaagd waardoor het verhaal niet overkomt.