Onbeschreven

Onbeschreven

Hij bouwt windmolens van briefpapier

woorden vervagen in de vouwen

zinnen die elkaar eerst niet zagen

liggen boven op elkaar

 

Zijn tranen maken vlekken

verdrinken woorden

brengen nieuwe vormen voort

op een bedorven wit papier

 

En als hij lacht

kraken de vouwen

buigen zinnen met hem mee

 

De buitenkant is slechts beschreven

met de beelden

die hij reflecteert

 

Van binnen is het de leegte

die zijn angst om falen

registreert.

2 Replies to “Onbeschreven”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *