Mijn woorden, zinnen en verhalen.

Onbeschreven

Hij bouwt windmolens van briefpapier

woorden vervagen in de vouwen

zinnen die elkaar eerst niet zagen

liggen boven op elkaar

 

Zijn tranen maken vlekken

verdrinken woorden

brengen nieuwe vormen voort

op een bedorven wit papier

 

En als hij lacht

kraken de vouwen

buigen zinnen met hem mee

 

De buitenkant is slechts beschreven

met de beelden

die hij reflecteert

 

Van binnen is het de leegte

die zijn angst om falen

registreert.

Verder Bericht

Vorige Bericht

2 Reacties

  1. Stefanie juni 9, 2018

    Heel mooi.

    Met het einde wat moeite om een duidelijk beeld te krijgen, maar na herlezing lukte het.

  2. admin juni 10, 2018 — Berichtauteur

    Dank je wel!
    Ik zag ook dat de witregels ontbraken, daardoor werd het wel een lap tekst.

Laat een reactie achter

© 2018 woorden van Meij

Thema door Anders Norén